Αναγνώστες

Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου 2018

Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ " Ο Μικρός Πρίγκιπας"

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΚΑΙ Η ΑΛΕΠΟΥ

 ΕΙΣΑΓΩΓΗ
  Το κείμενο είναι απόσπασμα από τη νουβέλα* του Σαιντ - Εξυπερύ “Ο μικρός πρίγκιπας”, που γράφτηκε το 1943 και κυκλοφόρησε το 1948 μετά το θάνατο του. `Εχει μορφή παραμυθιού και η υπόθεση του είναι φανταστική. `Οπως στα παραμύθια έτσι κι εδώ τα ζώα και τα λουλούδια σκέφτονται, αισθάνονται και μιλούν.
   Το έργο μεταφράστηκε στα ελληνικά από το Στρατή Τσίρκα, ο οποίος χρησιμοποιεί απλή γλώσσα χωρίς περιττές και περίτεχνες φράσεις. Ο διάλογος κυριαρχεί στο απόσπασμα αυτό και οι σκέψεις του συγγραφέα μπαίνουν στο στόμα του μικρού πρίγκιπα και της αλεπούς. `Ολη η υπόθεση διαδραματίζεται μέσα από τη διαρκή προσωποποίηση της αλεπούς και των λουλουδιών.
  Το περιεχόμενο  είναι συμβολικό- αλληγορικό – φιλοσοφικό και αφορά  τις ανθρώπινες σχέσεις.’Εχει στοιχεία αυτοβιογραφικά καθώς ο συγγραφέας είναι εξόριστος στην Αμερική εξαιτίας του Β’ παγκοσμιου πολέμου και μοιάζει με τον πρίγκιπα που και αυτός βρίσκεται στη γη, πολύ μακριά από τον πλανήτη του. Η πλοκή και τα θέματα διαπλέκονται με χαρακτηριστικά γεγονότα  της ζωής του συγγραφέα. Πίσω από αυτόν το φανταστικό κόσμο που πλάθει ο συγγραφέας, κρύβεται ένας μεγάλος προβληματισμός για τον άνθρωπο, τις αξίες, τους στόχους, το ρόλο του στη ζωή και τα συναισθήματά του. Τα θέματα κρύβουν σύμβολα και αναδεικνύουν τη δύναμη της αγάπης και την αξία της ειρήνης. Όλα αυτά έχουν άμεση σχέση με την αγωνία του συγγραφέα για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τη διάρκεια του οποίου γράφτηκε το συγκεκριμένο βιβλίο.
 Η περιγραφή  είναι απλή, λυρική και γλαφυρή όπως στα παραμύθια. Μπορούμε να εντοπίσουμε και άλλα στοιχεία του κειμένου που θυμίζουν παραμύθι όπως ο ψυχαγωγικός σκοπός του , οι εξωπραγματικές  και υπερφυσικές υποστάσεις όπως η αλεπού που διαθέτει την ικανότητα του λόγου, ο πρίγκιπας που προέρχεται από άλλο πλανήτη κλπ και η απροσδιοριστία του τόπου και του χρόνου ( γεγονός που προσδίδει διαχρονικότητα στα διδάγματα του έργου). Επιπλέον υπάρχει περιπέτεια, γρήγορος ρυθμός, διάλογος που προωθεί την εξέλιξη, η γλώσσα είναι απλή και κατανοητή ενώ είναι έντονα το στοιχείο του διδακτισμού και κυριαρχούν η προσωποποίηση, οι συμβολισμοί και  η αλληγορία. Ταυτόχρονα όμως το έργο διαφοροποιείται από τα παραμύθια στα ακόλουθα σημεία: Η έκτασή του είναι μεγάλη, γνωρίζουμε το δημιουργό ενώ στα παραμύθια μας είναι άγνωστος, το κείμενο περιέχει βαθυστόχαστες αναλύσεις και υψηλά νοήματα, ενώ παρουσιάζει μία αλεπού όχι πονηρή όπως την γνωρίζουμε από τη λαϊκή μας παράδοση αλλά σοφή, με στοχαστική διάθεση και ανθρωπιά. Τέλος παραβιάζεται η γραμμική οργάνωση του χρόνου.  Ο «Μικρός Πρίγκιπας» ανήκει στην κατηγορία του έντεχνου παραμυθιού και όχι του παραδοσιακού.
  Ο χρόνος εξελίσσεται γραμμικά, με εξαίρεση δύο αναδρομικές αφηγήσεις και μια πρόδρομη υποθετική αφήγηση στα λόγια του μικρού πρίγκηπα. Στα λόγια της αλεπούς παρατηρείται η χρήση της θαμιστικής αφήγησης. (πρόκειται για τµήµατα της αφήγησης, όπου γεγονότα τα οποία στην ιστορία συνέβαιναν πανοµοιότυπα πολλές φορές, στην αφήγηση παρουσιάζονται µία φορά,. συνήθως σε χρόνο παρατατικό).



  Ύφος-γλώσσα : Η  γραφή είναι συμβολική για τις ανθρώπινες σχέσεις και το ύφος είναι απλό, λυρικό-ποιητικό και γλαφυρό  στα σημεία που στοχάζεται. Το απόσπασμα περιέχει βαθιά στοχαστικότητα η οποία δεν εκδηλώνεται με φραστικές εξάρσεις, αλλά υποκρύπτεται στην παιδική αθωότητα του μικρού πρίγκιπα και στο ήρεμο αλλά στοχαστικό ύφος της αλεπούς.  Οι χρόνοι που κυριαρχούν είναι ο ενεστώτας και ο αόριστος.

*  νουβέλα: ένα από τα τρία βασικά είδη της αφηγηματικής πεζογραφίας(μαζί με το διήγημα και το μυθιστόρημα) Ως προς την έκταση τοποθετείται ανάμεσα στα δύο προηγούμενα.Εξιστορεί κυρίως γεγονότα της εποχής κατά την οποία γράφτηκε.Ο συγγραφέας ρίχνει το βάρος στην ηθογράφηση και την ψυχογράφηση των χαρακτήρων, αλλά δεν εμβαθύνει εξίσου στην πλοκή.


 ΝΟΗΜΑ
Πρόκειται για φανταστική υπόθεση στην οποία ο συγγραφέας πέφτει με το αεροπλάνο του* -που έχει πάθει βλάβη- στην έρημο. Εκεί συναντά ένα ασυνήθιστο παιδί (το Μικρό Πρίγκιπα),που κατά έναν παράξενο τρόπο είχε προσγειωθεί στο ίδιο σημείο, γνωρίζονται και γίνονται φίλοι. Ο αφηγητής μαθαίνει πολλά από τον καινούργιο του φίλο: τις περιπλανήσεις του σε άλλους πλανήτες, τις συναντήσεις του και τα συμπεράσματά του.Και ο μικρός Πρίγκηπας μαθαίνει για την αξία της αγάπης. Η ιστορία του βιβλίου ολοκληρώνεται με την επιστροφή του Μικρού Πρίγκιπα στον πλανήτη του, κοντά στο τριαντάφυλλό του. Στον επίλογο, ο συγγραφέας εκφράζει το μεγάλο κενό που νιώθει από τη φυγή του μικρού πρωταγωνιστή.
*ο συγγραφέας είχε στη ζωή του ένα παρόμοιο ατύχημα, το 1935 όταν χάθηκε με τους συνεργάτες του στην έρημο της Λιβύης και μετά από τρεις μέρες περιπλάνηση μεταφέρθηκαν στο Κάιρο από ένα καραβάνι.


Ανάλυση
   Στο απόσπασμα ο μικρός πρίγκιπας ψάχνει την αλήθεια , περιπλανιέται στους πλανήτες και φτάνοντας στη γη ανακαλύπτει  ένα τριανταφυλλόκηπο και ξαφνικά καταλαβαίνει ότι το λουλούδι του που τόσο αγαπούσε και με το οποίο είχε συνδεθεί, δεν είναι μοναδικό. Πικραίνεται όταν ανακαλύπτει πως υπάρχουν χιλιάδες άλλα τέτοια. Τότε εμφανίζεται η αλεπού την οποία προσκαλεί για να παίξουν. Αυτή αρνείται λέγοντας πως δεν την έχουν ημερώσει. Ο μικρός πρίγκιπας ζητά και μαθαίνει τι σημαίνει ημέρωμα και ότι μ’ αυτό, με τη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ των δύο - αυτού που ημερώνεται και αυτού που ημερώνει - μπορεί ν’ αλλάξει η ζωή τους. Η αλεπού, λοιπόν, ζητά από το μικρό πρίγκιπα να την ημερώσει και του εξηγεί πως μ’ αυτό τον τρόπο η σχέση τους θα είναι ιδιαίτερη. Δεν θα τρέχει η αλεπού να φύγει σαν ακούει το περπάτημα του, αλλά αντίθετα η συνάντηση τους θα είναι σαν μια μουσική και θα της προκαλεί μεγάλη χαρά.
   Τότε ο μικρός πρίγκιπας αντιλαμβάνεται τι ήταν αυτό που τον συνέδεε με το τριαντάφυλλο του και ότι ήταν πράγματι μοναδικό. `Ετσι αρχίζει το ημέρωμα της αλεπούς με το μικρό πρίγκιπα. Συναντούνται και την άλλη μέρα και η αλεπού εκφράζει την ανείπωτη χαρά η οποία την πλημμυρίζει πριν και κατά τις συναντήσεις τους.
   Ο μικρός πρίγκιπας είναι τώρα σίγουρος για το τι μπορεί να προσφέρει ένας δεσμός. Πηγαίνει λοιπόν στα τριαντάφυλλα και ξεκάθαρα τους λεει πως δεν έχουν τίποτε το ιδιαίτερο, πως είναι άδεια και μάταια γιατί κανείς δεν τα είχε ημερώσει. Ενώ το δικό του τριαντάφυλλο είναι ξεχωριστό, είναι μοναδικό, γιατί πολλά τους δένουν μαζί. Έτσι ο μικρός πρίγκιπας έμαθε από την αλεπού πως ό,τι αγαπάμε βαθιά , αυτό είναι μοναδικό. Η ψυχική επαφή είναι αυτό που κάνει κάθετι μοναδικό. Αποκτιέται όμως σιγά σιγά και υπομονετικά. Όπως ημέρωσε την ίδια και την έκανε ευτυχισμένη. Συνεπώς ευτυχισμένος είναι αυτός που προσφέρει αγάπη και παίρνει αγάπη.
    Μετά απ’ αυτά ξαναγυρίζει στην αλεπού, η οποία του αποκαλύπτει πλέον το μυστικό της : “Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια”. Την ουσία την βλέπουν μόνο τα μάτια της ψυχής. Αυτή η σημαντική ικανότητα θα μας βοηθήσει να δούμε την πραγματική ομορφιά ακόμη και στα πιο συνηθισμένα πράγματα.Το μάθημα που δίνει η αλεπού, «να βλέπεις με την καρδιά», αλλάζει τον τρόπο σκέψης του Μικρού Πρίγκιπα και είναι πλέον έτοιμος να σταματήσει τις περιπλανήσεις του και να επιστρέψει στον πλανήτη και στο λουλούδι του. Ο μικρός πρίγκιπας κράτησε βαθιά μέσα του αυτό το μυστικό σα φυλαχτό.
       Μια άλλη πτυχή του μαθήματος της αλεπούς προς το Μικρό Πρίγκιπα είναι το θέμα της φιλίας και ο τρόπος με τον οποίο κτίζεται.Η διαδικασία αυτή αφορά το «ημέρωμα» και η αλεπού εξηγεί στο Μικρό Πρίγκιπα τα στοιχεία που πρέπει να την χαρακτηρίζουν. Μια φιλία δημιουργείται μέσα από την καλή διάθεση, την αγάπη, την αφοσίωση, την ειλικρίνεια, την εμπιστοσύνη, την κατανόηση και την υπευθυνότητα απέναντι στον άλλο. Τέλος, για να αναπτυχθεί η φιλία θα πρέπει να επενδυθεί χρόνος και ενέργεια (υπομονή, σιωπή, προσήλωση, ακρίβεια, συνέπεια, προσμονή). Ο δεσμός που έχει αναπτύξει ο Μικρός Πρίγκιπας με το τριαντάφυλλό του αποτελεί το παράδειγμα μιας σχέσης ζωής. Το μάθημα από την αλεπού βοήθησε το Μικρό Πρίγκιπα να συνειδητοποιήσει πόσο σημαντική είναι η φιλία του με το τριαντάφυλλο με αποτέλεσμα να αποφασίσει να γυρίσει πίσω κοντά του. Γνωρίζει ότι το τριαντάφυλλό του δεν έχει την επιθυμητή συμπεριφορά, αλλά αντιλαμβάνεται ότι αυτό που έχει σημασία είναι αυτό που εσύ προσφέρεις και όχι το αντάλλαγμα που θα σου δοθεί.

    Οι φίλοι είναι μοναδικοί στον κόσμο όπως μοναδικό είναι και οτιδήποτε με το οποίο δημιουργούμε δεσμούς. Μοναδικά πράγματα στον κόσμο είναι αυτά που έχουν για μας σημασία. Ακόμα και ανάμεσα σε άλλα όμοια, εμείς μπορούμε να τα ξεχωρίσουμε χρησιμοποιώντας την καρδιά μας, τους δεσμούς που έχουμε αναπτύξει μαζί τους. Το τριαντάφυλλο του Μικρού Πρίγκιπα διαφέρει από όλα τα άλλα αν και είναι όμοιο με χιλιάδες άλλα. Αυτό που το κάνει ξεχωριστό είναι ο δεσμός που έχει δημιουργήσει με το Μικρό Πρίγκιπα.

    Η σημασία της φιλίας για τη ζωή όλων των ανθρώπων είναι πολύ μεγάλη. Αυτό το μήνυμα μπορούμε να το εντοπίσουμε σε διάφορα σημεία του βιβλίου. Χαρακτηριστική φράση αποτελούν τα λόγια της αλεπούς προς το Μικρό Πρίγκιπα ότι «...Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν τίποτα. Τ’ αγοράζουν όλα έτοιμα στα εμπορικά. Καθώς όμως δεν υπάρχουν εμπορικά που πουλάνε φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους». Τα λόγια αυτά είναι συγκλονιστικά και εκφράζουν σε μεγάλο βαθμό τις ανθρώπινες σχέσεις στη σύγχρονη κοινωνία: την ποσοτικοποίηση των πάντων, την εμπορευματοποίηση, τον καταναλωτισμό, τη διάθεση του εύκολου πλουτισμού, την ευκολία των ηλεκτρονικών φίλων… Η ζωή χωρίς φίλους είναι «μονότονη» όπως λέει η αλεπού και γι’ αυτό η ζωή του Μικρού Πρίγκιπα ήταν γεμάτη μελαγχολία πριν εμφανιστεί το λουλούδι στον πλανήτη του.



ΘΕΜΑΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ:
• η  σημασία της προσωπικής επαφής με τους ανθρώπους και τα πράγματα
• Το «ημέρωμα» : η καλλιέργεια μιας συναισθηματικής σχέσης.
• Η κοινωνικοποίηση και η συναισθηματική ωρίμανση του παιδιού.
• Οι συμβολισμοί που κρύβονται πίσω από τους αφηγηματικούς ρόλους

ΔΟΜΗ
1η Ενότητα: “`Ετυχε όμως … στο γρασίδι, έκλαψε”.  Η απογοήτευση του μικρού πρίγκιπα
2η Ενότητα: “Τότε είναι που παρουσιάστηκε … διακοπές”.  Η εξημέρωση της αλεπούς
3η Ενότητα: “`Ετσι ο μικρός πρίγκιπας … για να το θυμάται”.  Το μυστικό της αλεπούς

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΙΔΕΑ
Η κεντρική ιδέα του κειμένου είναι τα βαθιά αισθήματα που αναπτύσσονται μεταξύ δύο προσώπων ως αποτέλεσμα της γνωριμίας και του ιδιαίτερου δεσμού που συνάπτουν. Τα βαθιά αυτά αισθήματα είναι η αμοιβαία αγάπη και ο αμοιβαίος σεβασμός, καθώς και η εκτίμηση και η συμπάθεια που αισθάνεται ο ένας για τον άλλο.

ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ
Αφηγητής: αμέτοχος στην ιστορία ( ετεροδιηγητικός – παντογνώστης)
Εστίαση: μηδενική ( ο αφηγητής ξέρει περισσότερα από τα πρόσωπα)
Οπτική γωνία: εξωτερική ( αφηγείται σε τρίτο πρόσωπο, είναι έξω από την ιστορία).
Αφηγηματικοί τρόποι:     Κυρίαρχος ο διάλογος που προσφέρει ποικιλία, ζωντάνια, θεατρικότητα, παραστατικότητα,  ενώ υπάρχουν και  περιγραφή, αφήγηση, εσωτερικός μονόλογος, ελεύθερος πλάγιος λόγος για τις σκέψεις του μικρού πρίγκηπα


ΣΧΗΜΑΤΑ ΛΟΓΟΥ
Προσωποποιήσεις: ≪Είμαστε τριαντάφυλλα, είπαν τα τριαντάφυλλα≫,  ≪Το λουλούδι του του είχε πει πως ήταν ένα μονάκριβο σ’ ολόκληρο το σύμπαν≫
Μεταφορές:  ≪ να φορέσω στην καρδιά μου τα καλά της≫, « βαθιά λύπη τον γέμισε» , «είσαστε άδεια», « με την καρδιά βλέπεις καλά».
Παρομοιώσεις:  ≪ η ζωή μου θα είναι σαν ηλιόλουστη≫, ≪θα με κάνει να βγαίνω έξω απ’ τη φωλιά μου, σαν μια μουσική≫
Επαναλήψεις: ≪-Τι πάει να πει ≪ημερώσει≫;≫, ≪-Τι πάει να πει ≪ημερώσει≫;≫, ≪Και δε σ’ έχω ανάγκη. Μήτε κι εσύ μ’ έχεις ανάγκη≫, ≪Για μένα εσύ θα είσαι μοναδικός στον κόσμο. Για σένα εγώ θα είμαι μοναδική στον κόσμο≫, ≪Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…- Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου…≫.
Εικόνες: ≪Βλέπεις εκεί κάτω τα χωράφια με το στάρι;» «Εσύ όμως έχεις μαλλιά χρώμα χρυσαφένιο ≫ (οπτικές), ≪θα μ’ αρέσει ν’ ακούω τον άνεμο μέσα στα στάχυα≫ (ακουστική).
Αντιθέσεις: ≪Νόμιζα πως ήμουν πλούσιος, γιατί είχα δικό μου ένα μοναδικό στον κόσμο λουλούδι≫ - ≪και να που δεν έχω παρά ένα κοινό τριαντάφυλλο≫,  ≪Ήταν μια αλεπού όμοια μ’ εκατό χιλιάδες άλλες≫ - ≪τώρα είναι μοναδική στον κόσμο≫,  ≪μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά≫ - ≪Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια≫.



                                                          


ΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΣΤΟΝ «ΜΙΚΡΟ ΠΡΙΓΚΗΠΑ»

Αφηγητής (Συγγραφέας)
  Αφηγητής είναι ο ίδιος ο συγγραφέας, ο οποίος αφηγείται την ιστορία έξι χρόνια μετά «τη συνάντησή του» με το Μικρό Πρίγκιπα. Στόχος του είναι να παρουσιάσει μέσα από την ιστορία αυτή τη φιλία που αναπτύχθηκε μεταξύ τους καθώς και τα όσα έμαθε από αυτόν.

Μικρός Πρίγκηπας
  Είναι  ο κεντρικός ήρωας του παραμυθιού, αγνοεί και ζητά να μάθει, γι’ αυτό, θέτει συνεχώς ερωτήσεις. Χαρακτηρίζεται από αθωότητα. Ο διάλογος με την αλεπού τον κάνει συναισθηματικά ώριμο.
  Παραπλανημένος , όπως ο σύγχρονος άνθρωπος που θεωρεί πως μοναδικό γι’αυτόν είναι κάθε υλικό αγαθό που δεν έχει κανένας άλλος. Άρα λειτουργεί εγωιστικά. Ο μικρός πρίγκιπας όμως είναι παιδί και η αγνότητα της ψυχής του του δημιουργεί μία τάση φιλομάθειας και ειλικρίνειας. Ψάχνει την αλήθεια και συμβολίζει  τον άνθρωπο που περιπλανιέται για να γνωρίσει τον κόσμο ( « γυρεύω τους ανθρώπους») και να ψάξει τις κρυφές αλήθειες που δίνουν νόημα στην ανθρώπινη ύπαρξη (την ουσία των πραγμάτων). Πρόκειται για κάθε νέο άνθρωπο που ζητά να ανακαλύψει τη ζωή και την αγάπη. Το ταξίδι του συμβολίζει το «ταξίδι» όλων μας μέχρι να πάρουμε τις απαντήσεις σε όσα μας απασχολούν και να κατασταλάξουμε δημιουργώντας αξίες σταθερές μέσα από τις εμπειρίες μας
  Ικανοποιείται με το μάθημα της αλεπούς και νιώθει πραγματικά ευτυχισμένος όταν ανακαλύπτει την αθέατη μέχρι τότε ουσία της αγάπης. Αυτό που κάνει τον Μικρό Πρίγκιπα να ξεχωρίζει είναι η ικανότητά του να αγαπά στον υπέρτατο βαθμό. Η συνειδητοποίηση αυτής της αγάπης που κρύβει για το τριαντάφυλλό του, δίνει νόημα στη ζωή του. Ο Μικρός Πρίγκιπας έχει υπερφυσικά χαρακτηριστικά και ως σύμβολο αντιπροσωπεύει μέσα από την παιδικότητά του, την αθωότητα και την αγάπη.Πέρα όμως από την παιδική του αφέλεια παρουσιάζεται πολύ ώριμος ασκώντας κριτική σε όσους συναντά είτε στους αστεροειδείς είτε στη Γη.

Αλεπού
   Η αλεπού παρουσιάζεται ξαφνικά όταν ο Μικρός Πρίγκιπας βρίσκεται στον τριανταφυλλόκηπο. Είναι από την αρχή πολύ φιλική με το Μικρό Πρίγκιπα. Του ζητά πολύ ευγενικά να την «ημερώσει» και η ίδια αναλαμβάνει τόσο το ρόλο του «εκπαιδευόμενου» όσο και το ρόλο του «εκπαιδευτή». Συμβολίζει την εξυπνάδα , την ανθρώπινη σοφία αλλά και την κρυφή ελπίδα του ανθρώπου να ξεφύγει από κάθε τι πονηρό και πανούργο όπως είναι τυπικά ο χαρακτήρας κάθε αλεπούς.Πράγματι η αλεπού του Εξυπερύ αντιπροσωπεύει τους ανθρώπους που δίνουν αγάπη χωρίς ανταλλάγματα και εγωισμούς. Η ίδια εξηγεί στο μικρό πρίγκιπα την αξία των συναισθημάτων. Μαθαίνει στο μικρό πρίγκιπα ότι η ανθρώπινη ευτυχία βρίσκεται στην αναμονή του αγαπημένου προσώπου και στη φροντίδα γι’ αυτό.Τονίζει τη σημασία της συναισθηματικής επαφής και την αξία της φιλίας. Με την επιμονή και τη σοφία της η αλεπού βοηθάει το μικρό πρίγκιπα να κοινωνικοποιηθεί και να μάθει να ζει με άλλους, παίρνοντας χαρά μέσα από την επαφή με τα αγαπημένα του πρόσωπα. Έτσι, χάρη στην αλεπού, ο πρίγκιπας περνάει από: την άγνοια  στη γνώση, τη μοναχική ζωή στη συντροφικότητα , από την ανευθυνότητα στην υπευθυνότητα, από την ανωριμότητα στη συναισθηματική ωριμότητα. Η σχέση που αναπτύσσει η αλεπού με το Μικρό Πρίγκιπα δεν έχει στοιχεία συμφέροντος και αποτελεί πρότυπο για όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο τρόπος ζωής και σκέψης της αλεπούς είναι αντίθετος από του σύγχρονου ανθρώπου και η ίδια θεωρεί ότι οι άνθρωποι πρέπει να συνδέονται με βαθιά αγάπη και ψυχική επαφή για να είναι ευτυχισμένοι. Χρησιμοποιώντας τις γνώσεις και την εμπειρία της οδηγεί βήμα βήμα τον πρίγκιπα στην ενηλικίωση και κοινωνικοποίησή του.

Τριαντάφυλλο
   Τα τριαντάφυλλα συμβολίζουν την ομορφιά, που αρχικά μας γοητεύει, αλλά δεν είναι δυνατή από μόνη της να μας συγκινήσει, γιατί δεν την έχουμε κάνει δική μας, δεν την έχουμε ημερώσει. Το ένα και μοναδικό τριαντάφυλλο του μικρού πρίγκιπα συμβολίζει την ομορφιά εκείνη που μας συγκινεί προσωπικά πιο πολύ απ’ όλες, το αγαπημένο μας πρόσωπο με το οποίο μας δένουν ξεχωριστές στιγμές και κοινές εμπειρίες
  Η παρουσία του μοναδικού τριαντάφυλλου σε ολόκληρο το έργο είναι πολύ σημαντική αν και παρουσιάζεται μόνο σε μερικές σελίδες. Ο εγωιστικός του χαρακτήρας με τις παραξενιές και τις απαιτήσεις οδηγούν το Μικρό Πρίγκιπα στην απόφαση να εγκαταλείψει τον πλανήτη του και να περιπλανηθεί στο σύμπαν. Ταυτόχρονα, η νοσταλγία του μικρού πρίγκιπα για το δικό του, «μοναδικό» τριαντάφυλλο,είναι η αιτία της επιθυμίας του για επιστροφή. Η επιλογή του λουλουδιού να είναι τριαντάφυλλο ίσως να συνδέεται και με το συμβολισμό του ως το λουλούδι της αγάπης. Αυτό το λουλούδι έχει ανθρώπινα χαρακτηριστικά: μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα (ομορφιά αλλά και αγκάθια). Με σημείο αναφοράς το λουλούδι, ο μικρός πρίγκιπας αντιλαμβάνεται ότι «την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια» και ότι η αγάπη στηρίζεται στην υπευθυνότητα για τον άλλο.
`Οταν ο μικρός πρίγκιπας πρωτοαντίκρισε τα χιλιάδες τριαντάφυλλα του τριανταφυλλόκηπου δάκρυσε γιατί κυριεύθηκε από βαθιά πίκρα και απογοήτευση. Νόμιζε πως το δικό του τριαντάφυλλο ήταν μοναδικό, ξεχωριστό. Ξαφνικά ανακάλυψε πως υπάρχουν χιλιάδες άλλα σαν και αυτό. Το τριαντάφυλλο του για το οποίο ήταν περήφανος ήταν ένα κοινό λουλούδι.
Η απογοήτευση του όμως θα μετατραπεί σε χαρά όταν αργότερα θα μάθει ότι καθετί είναι μοναδικό όταν το γνωρίσουμε καλύτερα, όταν αναπτύξουμε δεσμούς μ’ αυτό και ανθίσει η αγάπη.
Τα πολλά τριαντάφυλλα που αντικρύζει ο Μικρός Πρίγκιπας και κλονίζουν το συναισθηματικό δεσμό με το δικό του τριαντάφυλλο,  συμβολίζουν όλους τους ανθρώπους γύρω μας οι οποίοι φαίνονται ίδιοι και αδιάφοροι. Αυτός που ξεχωρίζει ανάμεσά τους είναι ο φίλος μας που η μοναδικότητά του συμβολίζεται από το τριαντάφυλλο στον πλανήτη του Μικρού Πρίγκιπα. («Αφού είναι αυτό που έβαλα κάτω από τη γυάλα.
 Αφού είναι αυτό που προστάτεψα με το παραβάν. Αφού είναι αυτό που του σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από τις δυο ή τρεις, για να γίνουν πεταλούδες). Αφού είναι αυτό που τ' άκουσα να παραπονιέται ή να κομπάζει ή καμιά φορά και να σωπαίνει. Αφού είναι αυτό το δικό μου τριαντάφυλλο.») Ο φίλος μας, το δικό μας «τριαντάφυλλο» , είναι αυτός με τον οποίο σταδιακά διαμορφώσαμε μία στενή σχέση αγάπης και ψυχικής επικοινωνίας. Αυτά τα στοιχεία είναι που τον κάνουν να διαφέρει από τους υπόλοιπους ανθρώπους, από τα υπόλοιπα «τριαντάφυλλα». Η αγάπη νοηματοδοτεί τις σχέσεις και χαρίζει τη μοναδικότητα στην ύπαρξη του ανθρώπου. Μέσω αυτής της υπέροχης οδού πραγματώνεται η ευτυχία.

Το ημέρωμα: Σημαίνει « να δημιουργείς δεσμούς» όπως εξηγεί η αλεπού. Πρόκειται για τη μύηση στους κανόνες και στην ομορφιά της κοινωνικής ζωής. Χρειάζεται υπομονή και μέθοδο γιατί είναι η σταδιακή προσέγγιση κάποιου και η γνωριμία με αυτόν.(« Ο καιρός που έχασες για το τριαντάφυλλό σου είναι που το κάνει να έχει τόση σημασία»). Το ημέρωμα οδηγεί στην πραγματική φιλία χωρίς ιδιοτέλεια αποτελεί την προϋπόθεσή της. Πριν το ημέρωμα, όλα φαίνονται ίδια,  όλα «τα τριαντάφυλλα» είναι πανομοιότυπα δηλαδή όλοι οι άνθρωποι φαίνονται ίδιοι, η ζωή είναι βαρετή και χωρίς νόημα.  Μετά το ημέρωμα, νιώθεις απόλυτη ανάγκη για τον άλλο και είναι πια για σένα μοναδικός στον κόσμο.( «Αν όμως με ημερώσεις, ο ένας θα έχει την ανάγκη του άλλου. Για μένα εσύ θα είσαι μοναδικός στον κόσμο. Για σένα εγώ θα είμαι μοναδική στον κόσμο...»). Η ζωή αποκτά νόημα και ομορφιά.(« Αν με ημερώσεις όμως, η ζωή μου θα είναι σαν ηλιόλουστη.») Όταν ημερώσεις κάποιον, γίνεσαι υπεύθυνος γι’ αυτόν.  («Απ' εδώ κι εμπρός θα είσαι για πάντα υπεύθυνος για εκείνο που έχεις ημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου..»). Αυτό είναι και το μυστικό της αλεπούς. Ημερώνω σημαίνει δημιουργώ δεσμούς. Η φιλική σχέση είναι  μία εσωτερική , ψυχική ανάγκη του ανθρώπου για επικοινωνία , για ουσιαστική επαφή, για στενούς και ακλόνητους  δεσμούς. ( «γυρεύω τους ανθρώπους»).

« Οι άνθρωποι έχουν τουφέκια» : άγρια δραστηριότητα του ανθρώπου, ο πόλεμος ( ο ίδιος ο συγγραφέας είναι θύμα του πολέμου). Ο άνθρωπος είναι εχθρός της αλεπούς. Αυτό δεν την εμποδίζει όμως να επιζητήσει τη φιλία του πρίγκιπα. Πανανθρώπινο αντιπολεμικό μήνυμα: κανείς δεν είναι πραγματικά εχθρός κανενός, οι ανθρώπινες σχέσεις μπορούν να δομηθούν ακόμα και ανάμεσα σε προαιώνιους εχθρούς που στερεότυπα , προκαταλήψεις , ρατσισμός και πεπαλαιωμένες διχόνοιες τους εμπόδιζαν μέχρι τώρα να δημιουργήσουν δεσμούς. Για παράδειγμα μία φιλία μεταξύ ενός Τούρκου και ενός Έλληνα, ενός ντόπιου και ενός ξένου, ενός λογικού και ενός «αλαφροϊσκιωτου».
« Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν τίποτα. Τ' αγοράζουν όλα έτοιμα στα εμπορικά. Καθώς όμως δεν υπάρχουν εμπορικά που πουλάνε φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους.» Υπαινιγμός στην απληστία του ανθρώπου και την αλλοτρίωσή του, που πιστεύει ότι όλα μπορεί να τα αγοράσει ακόμα και τη φιλία.

Έρημος
Η επιλογή του σκηνικού στη γη συνδέεται με την περιπέτεια του συγγραφέα στην έρημο της Λιβύης μετά την πτώση του αεροπλάνου του. Η απόφαση του να υιοθετήσει το σκηνικό αυτό μπορεί να συνδέεται άμεσα με τα μηνύματα που θέλει να μεταδώσει στους αναγνώστες.Η έρημος μπορεί να συμβολίζει την κυριαρχία της μοναξιάς. Σε τέτοιες  στιγμές η ζωή αποκτά μουντά και μονότονα χρώματα και αναζητούμε τη χαρά όπως ακριβώς αναζητούμε το νερό στην έρημο. Η σωτηρία έρχεται μόνο μέσα από την αναζήτηση του ίδιου μας του εαυτού. Αν πετύχουμε σ’ αυτήν την αναζήτηση, τότε θα μπορέσουμε να οδηγηθούμε έξω από την έρημο της ψυχής μας.



                                                                             Η ΦΙΛΙΑ

                                                       

                               
  Είναι το αποτέλεσμα του ημερώματος. Τα βασικά της γνωρίσματα, όπως προκύπτουν από το κείμενο, είναι:
α. η μοναδικότητα
β. ο ισχυρός ψυχικός δεσμός
γ. η αφοσίωση
δ. η αυτοθυσία
ε. η ευθύνη
  Η αλεπού περιγράφει τη δυσάρεστη κατάσταση του σύγχρονου ανθρώπου, όσον αφορά τη φιλία: οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν φίλους.
    Στις σημερινές κοινωνίες των μεγαλουπόλεων οι άνθρωποι δεν επικοινωνούν πια ουσιαστικά μεταξύ τους και δε συνδέονται με δεσμούς φιλίας λόγω του σύγχρονου τρόπου ζωής, της έλλειψης ελεύθερου χρόνου και της καχυποψίας. Σήμερα κυριαρχεί η πίστη στα υλικά αγαθά που παραμερίζει την ανάγκη για βαθιά ψυχική επαφή. Αν η φιλία ήταν υλικό αγαθό ίσως ήταν ευκολότερο να αποκτηθεί. Γι’αυτό με ειρωνική, πικρή και σαρκαστική διάθεση διαπιστώνει: «« Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν τίποτα. Τ' αγοράζουν όλα έτοιμα στα εμπορικά. Καθώς όμως δεν υπάρχουν εμπορικά που πουλάνε φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους.»

 Ποιος θεωρείται καλός φίλος; Ποια πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά του ;
1. Να είναι μοναδικός για εμάς: « εσύ θα είσαι μοναδικός στον κόσμο»
2. Ο συναισθηματικός δεσμός: ο ένας έχει την ανάγκη του άλλου ( ψυχική επαφή).
3. Πλήρης αφοσίωση: όπως περιποιήθηκε το τριαντάφυλλό του ο πρίγκιπας. Ίσως χρειαστεί να αυτοθυσιαστεί ( δεν μπορεί κανείς να πεθάνει για το χατήρι σας).
4. Είμαστε πάντα υπεύθυνοι για την πορεία των φίλων μας: Τους σκεφτόμαστε και τους νοιαζόμαστε («θα είσαι υπεύθυνος για εκείνο που έχεις ημερώσει»)
5. Το αποτέλεσμα της φιλίας: χωρίς φιλία η ζωή είναι μονότονη. Η φιλία προσφέρει χαρά, ομορφιά στη ζωή, αγωνία, λαχτάρα, ικανοποίηση, πληρότητα.
Το μυστικό της αλεπούς (≪μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά- Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια≫.)
-          το αποκαλύπτει στο μικρό πρίγκιπα τη στιγμή του αποχωρισμού τους
-          μόνο με την καρδιά, δηλαδή την αγάπη, μπορούμε να πλησιάσουμε κάποιον, να τον γνωρίσουμε και να γίνουμε φίλοι
-          με τα μάτια και γενικότερα απλά τις αισθήσεις, δεν μπορούμε να γνωρίσουμε την πραγματικότητα
-          την αληθινή ουσία των πραγμάτων τη γνωρίζουμε με την ψυχή
-          μόνο με την καρδιά μπορείς να αγαπήσεις αληθινά
-          ο χρόνος που αφιερώνει κανείς για να φροντίσει και να γνωρίσει το αγαπημένο πρόσωπο είναι αυτός που το κάνει μοναδικό
 Είναι σημαντικό λοιπόν  να αντιλαμβάνεται κανείς τα πράγματα γύρω του με την καρδιά και την ψυχή, χωρίς να παρασύρεται από όσα απλά βλέπει. Η δυνατότητα να βλέπει κανείς πέρα από την ύλη , πέρα από τα δεδομένα, αποτελεί για το συγγραφέα σημαντικό στοιχείο της ζωής των ανθρώπων. Τα πράγματα που αξίζουν βρίσκονται κρυμμένα και επειδή οι άνθρωποι έχουν εμπιστοσύνη στο τι βλέπουν, αυτό τους οδηγεί σε λανθασμένα  συμπεράσματα. Αυτή η σημαντική ικανότητα θα μας βοηθήσει να δούμε την πραγματική ομορφιά ακόμη και στα πιο συνηθισμένα πράγματα.


Β. ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΧΟΛΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
(«Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας», Β` Γυμνασίου, σελ. 125)
1. Γιατί ο μικρός πρίγκιπας έκλαψε, όταν είδε τα τριαντάφυλλα;
`Οταν ο μικρός πρίγκιπας αντίκρισε τα χιλιάδες τριαντάφυλλα του τριανταφυλλόκηπου δάκρυσε γιατί κυριεύθηκε από βαθιά πίκρα και απογοήτευση. Νόμιζε πως το δικό του τριαντάφυλλο ήταν μοναδικό, ξεχωριστό. Ξαφνικά ανακάλυψε πως υπάρχουν χιλιάδες άλλα σαν και αυτό. Το τριαντάφυλλο του για το οποίο ήταν περήφανος ήταν ένα κοινό λουλούδι.
Η απογοήτευση του όμως θα μετατραπεί σε χαρά όταν αργότερα θα μάθει ότι καθετί είναι μοναδικό όταν το γνωρίσουμε καλύτερα, όταν αναπτύξουμε δεσμούς μ’ αυτό και ανθίσει η αγάπη.
2. “Δε γνωρίζει κανείς παρά τα πράγματα που ημερώνει”. Τι σημαίνει αυτή η φράση; Τι είναι το “ημέρωμα” και πώς γίνεται;
Η φράση αυτή σημαίνει ότι δεν μπορούμε να γνωρίσουμε σε βάθος ένα πρόσωπο παρά μόνο μέσα από μια βαθιά και ειλικρινή σχέση και γνωριμία. Αυτήν ακριβώς τη σημασία έχει το ημέρωμα. `Οταν πλησιάζουμε με αγάπη και αγαθή διάθεση ένα πρόσωπο και υπάρξει αλληλογνωριμία, σίγουρα θα ξεπηδήσουν αμοιβαία αισθήματα εκτίμησης και σεβασμού. Κι ακόμα θα διαπιστώσουμε ότι το κάθε άτομο έχει μια ιδιαιτερότητα, μια μοναδικότητα για την οποία αξίζει να το προσέξουμε και να το αγαπήσουμε. Για να γίνει αυτό το “ημέρωμα” χρειάζεται χρόνος, έτσι ώστε αυτός που ημερώνει και αυτός που ημερώνεται να περάσουν μαζί χαρές και στεναχώριες. Αντίθετα εάν διατηρηθεί απόσταση, τότε οι άνθρωποι παραμένουν άγνωστοι και ξένοι μεταξύ τους και ο καθένας αισθάνεται μοναξιά έστω και μέσα στην πολυκοσμία.
3. Τι εντύπωση κάνουν στο μικρό πρίγκιπα τα τριαντάφυλλα στην αρχή και τι εντύπωση μετά τη γνωριμία του με την αλεπού; Τι μεσολάβησε;
Στην αρχή όταν ο μικρός πρίγκιπας βλέπει τα τριαντάφυλλα, ξαφνιάζεται και δακρύζει γιατί είναι εντελώς όμοια με το δικό του. Νόμιζε ότι το δικό του τριαντάφυλλο ήταν ένα λουλούδι μοναδικό και ξεχωριστό. Μόλις λοιπόν ανακαλύπτει ότι υπάρχουν χιλιάδες λουλούδια σαν το δικό του πικραίνεται και απογοητεύεται, γιατί καταλαβαίνει ότι το δικό του τριαντάφυλλο ήταν ένα κοινό λουλούδι.
Μετά τη γνωριμία του με την αλεπού βλέπει τα άλλα τριαντάφυλλα όμορφα μεν αλλά άδεια και χωρίς ενδιαφέρον. Η αλλαγή αυτή οφείλεται στο ότι η αλεπού τον δίδαξε πως η αξία δεν βρίσκεται στην εξωτερική εμφάνιση αλλά στην καρδιά : “μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια”. Οι δεσμοί που αναπτύσσονται μέσα από ειλικρινή αγάπη και εκτίμηση προσδίδουν στον καθένα μια μοναδικότητα αφού έτσι ανακαλύπτονται κρυμμένες αξίες που δε φαίνονται επιφανειακά. `Ετσι και το τριαντάφυλλο του μικρού πρίγκιπα, μετά από τους δεσμούς που αναπτύχθηκαν μεταξύ τους, είναι ξεχωριστό.
4. Ποιο είναι το μυστικό της αλεπούς; Να διαβάσετε τους παρακάτω στίχους και να βρείτε αν και πως συνδέονται με το μυστικό:
(α) Αγάπα για να ζήσεις, ζήσε για ν’ αγαπάς (Δ. Σολωμός)
(β) Σκύψε μες το βιβλίο σου μη ζητάς
προβλήματα, ρωτήματα, όλα να τα καταλάβεις.
μόνο την καρδιά σου να ρωτάς μην παύεις (Κ. Παλαμάς)
Το μυστικό της αλεπούς το οποίο ο μικρός πρίγκιπας επανέλαβε για να το θυμάται είναι : “μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν βλέπουν τα μάτια”. Αυτό σημαίνει ότι την ουσία των πραγμάτων και το πραγματικό τους νόημα δεν το βλέπουν τα μάτια του προσώπου, αλλά τα μάτια της ψυχής. Η καρδιά με την αγάπη μπορεί να τα διακρίνει όλα.
Οι στίχοι του Διονύσιο Σολωμού και του Κωστή Παλαμά συνδέονται άμεσα με το μυστικό της αλεπούς. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι τρεις αυτές απόψεις συμπληρώνουν η μια την άλλη και ότι υπάρχει συνέχεια μεταξύ τους. Η αλεπού υποστηρίζει ότι μόνο με την αγάπη καταλαβαίνει κανείς το νόημα και την ουσία των πραγμάτων. Ο Δ. Σολωμός υποστηρίζει ότι η αγάπη είναι η ουσία της ζωής. Το ότι ζει και υπάρχει ο άνθρωπος αυτό το οφείλει στην αγάπη, γιατί χωρίς αυτή θα ήταν ένα τίποτε. Ο Κ. Παλαμάς συμπληρώνει ότι δεν είναι με το μυαλό αλλά με την καρδιά που μπορούμε να κατανοούμε την ουσία της ζωής.





 

ΠΗΓΕΣ: http://pierfilologia.blogspot.gr/2014/04/blog-post_1900.html
http://www.3gymagni.gr/index.php/sxoleio/b-taxi/neoelliniki-logotexnia-b/item/1019-%CE%BF-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%AF%CE%B3%CE%BA%CE%B9%CF%80%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%8D
http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL105/229/1692,5423/
http://1dim-agrin.ait.sch.gr/edidaskalia/pluginfile.php/96/mod_page/content/6/O_MIKROS_PRIGKIPAS_ebook_Downloaded_from_eBooks4Greeks.gr.pdf ή http://www.24grammata.com/wp-content/uploads/2011/05/A.-Saint-Exup%C3%A9ry-O-Mikros-Prigkipas.pdf
http://el.padlet.com/matoula1974/ljzmt91x9oa5
http://www.pi.ac.cy/pi/files/yap/anakoinoseis/logotexnia/G_A_O_Mikros_pringipas.pdf
http://www.odyssey.com.cy/main/default.aspx?tabID=138&itemID=1061&mid=927
http://alexgger.blogspot.gr/2013/05/blog-post_29.html
και προσωπικές σημειώσεις.

Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2018

«Για ένα παιδί που κοιμάται».

Τα παιδιά των φαναριών
Λιανός Θεόδωρος Π. , εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ , 16/08/1998

Τα φανάρια που ρυθμίζουν την κυκλοφορία στους δρόμους της Αττικής έχουν μετατρέψει αυτά τα σημεία των δρόμων σε μια ιδιόμορφη αγορά. Όσο διαρκεί το κόκκινο, αρκετά νεαρά κυρίως άτομα προσφέρουν στους οδηγούς των σταματημένων αυτοκινήτων διάφορα αγαθά και υπηρεσίες. Αλλοι προσφέρουν λουλούδια σε χαμηλή τιμή, άλλοι προσφέρονται να σου καθαρίσουν το μπροστινό τζάμι για ό,τι ποσό έχεις την ευχαρίστηση να δώσεις, άλλοι επιδεικνύουν ακρωτηριασμένα μέλη του σώματός τους ζητώντας την βοήθεια των εποχουμένων. Μαζί με αυτούς, μικρά παιδιά, αγόρια και κορίτσια, με κατάλληλη για την περίπτωση εμφάνιση, δηλαδή βρώμικα, αχτένιστα και κακοντυμένα, ζητούν τον οβολό σας.
Η τελευταία αυτή περίπτωση, δηλαδή, των μικρών παιδιών έχει προκαλέσει ένα ερώτημα στο οποίο έχουν δοθεί δύο αντίθετες απαντήσεις. Το ερώτημα είναι: πρέπει κανείς να βοηθάει τα μικρά αυτά παιδιά δίδοντας ένα μικροποσόν, ή όχι; Η μια απάντηση είναι αρνητική και υποστηρίζει ότι η επαιτεία είναι κοινωνικό φαινόμενο και πρέπει να αντιμετωπισθεί από την πολιτεία, όχι ατομικά από τον κάθε πολίτη. Αν μια κοινωνία είναι συγκροτημένη με τρόπο που επιτρέπει, ή προκαλεί φαινόμενα επαιτείας, τότε η λύση δεν μπορεί να προέλθει παρά μόνο από την εξέταση και την εξαφάνιση των μηχανισμών που την προκαλούν, στον βαθμό που αυτό είναι εφικτό.
Η άλλη απάντηση είναι θετική, και υποστηρίζει ότι η κοινωνία ως σύνολο δεν θα μπορέσει ποτέ να εξαφανίσει την επαιτεία. Σε κάθε κοινωνία υπάρχουν δυνάμεις και μηχανισμοί που φέρνουν οικογένειες και άτομα σε κατάσταση απελπισίας, μια δε διέξοδος είναι η, προσωρινή έστω, αναζήτηση βοήθειας μέσω της επαιτείας. Επιπλέον, ανεξαρτήτως των λόγων που εξωθούν ένα άτομο στην επαιτεία, η απλή ανθρώπινη συμπόνια για τα πάθη ενός συνανθρώπου, και ιδιαίτερα ενός μικρού παιδιού, είναι αρκετή για να οδηγήσει κάποιον στην απόφαση να προσφέρει την ασήμαντη γι' αυτόν βοήθεια.
Είναι φανερό ότι και οι δύο απαντήσεις έχουν ισχυρή βάση. Τα επιχειρήματα της μιας άποψης δεν αναιρούν τα επιχειρήματα της άλλης. Ο κάθε πολίτης μπορεί να κρίνει και να αποφασίσει, αν θα δώσει ή αν θα αρνηθεί τη μικρή του βοήθεια στην περίπτωση που ανέφερα, δηλαδή αυτής των παιδιών των φαναριών, όπως έχουν χαρακτηρισθεί.
Έχω όμως την εντύπωση ότι η επαιτεία που παρατηρούμε να λαβαίνει χώρα στις γωνιές των οδών, όπου υπάρχουν φανάρια κυκλοφορίας, αλλά και γενικά, δεν έχει καμιά σχέση με την επαιτεία για την οποία τα επιχειρήματα που διατυπώθηκαν πιο πάνωέχουν ισχύ. Η επαιτεία που παρατηρούμε δεν είναι αποτέλεσμα και έκφραση καταστάσεων, π.χ. ανεργίας, φτώχειας κ.ο.κ., που φέρνουν διάφορα άτομα σε κατάσταση απελπισίας. Αντίθετα, πιστεύω ότι είναι μια εξαιρετικά κερδοφόρος δραστηριότητα. Τα παιδιά των φαναριών δεν ζητιανεύουν επειδή πεινούν, αλλά επειδή αποτελούν ένα αποτελεσματικό σημείο επαφής ενός διεφθαρμένου επιχειρηματικού κυκλώματος με το καταναλωτικό του κοινό, δηλαδή, με εμάς.
Υπάρχουν διάφορα στοιχεία που βεβαιώνουν ότι η επαιτεία των παιδιών είναι οργανωμένη επιχείρηση. Πρώτον, έχουν συγκεκριμένα στέκια-φανάρια, στα οποία εναλλάσσονται. Δεύτερον, ζητούν το ίδιο ποσόν χρηματικής βοήθειας, ένα «πενηντάρι». Τρίτον, όσα δεν ζητούν βοήθεια προφορικά, κρατούν ταμπελίτσες γραμμένες με τον ίδιο γραφικό χαρακτήρα, κτλ. Η επιχείρηση πρέπει να είναι εξαιρετικά προσοδοφόρος, αν κρίνει κανείς από την απότομη αύξηση της επαιτείας, τα τελευταία χρόνια, πράγμα που δείχνει ταυτόχρονα ότι οι κάτοικοι της Αθήνας και των προαστίων είναι άνθρωποι του Θεού και πολύ ελεήμονες.
Η δομή των επιχειρήσεων επαιτείας παρουσιάζει ποικιλία και ενδιαφέρον. Αλλες είναι οικογενειακές επιχειρήσεις στενού κύκλου, δηλαδή γονείς και παιδιά. Αλλες οικογενειακές επιχειρήσεις, ευρύτερου κύκλου, δηλαδή συγγενικές οικογένειες με συμμετοχή γονέων, παιδιών, εξαδέλφων κ.ο.κ. Το ένα παιδί ζητιανεύει, π.χ. γωνία Πατησίων και Κοδριγκτώνος και το εξαδελφάκι του, στην Πλατεία Βικτωρίας. Όπως έχει φανεί από τα αστυνομικά δελτία, υπάρχουν και επιχειρήσεις με ευρύτατα κυκλώματα εκμετάλλευσης μικρών παιδιών, με τεράστια κέρδη και εγκληματική δραστηριότητα και σε άλλους «κλάδους».
Οι παραπάνω αναφορές έχουν σκοπό να πείσουν τον αναγνώστη ότι τα επιχειρήματα των δύο αντίθετων απόψεων που προανέφερα είναι άσχετα με την σημερινή πραγματικότητα. Όποιος δίνει «βοήθεια» στους ζητιάνους και στα ζητιανάκια γίνεται, χωρίς να το θέλει και χωρίς να το ξέρει, συνεργός σε μια εγκληματική δραστηριότητα, ενώ φυσικά οι προθέσεις του είναι εντελώς διαφορετικές.
Τα παιδιά των φαναριών
Λιανός Θεόδωρος Π. , εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ , 16/08/1998
Θέμα κειμένου: η καθημερινή ζωή ενός παιδιού- πρόσφυγα που εργάζεται στους δρόμους
Σχόλια: Το ποίημα χαρακτηρίζεται κοινωνικό-ρεαλιστικό, καθώς η ποιήτρια θίγει ένα σύγχρονο κοινωνικό πρόβλημα, αυτό των παιδιών των φαναριών που δουλεύουν εξαντλητικά και είναι αναγκασμένα να ζουν σ' έναν ανάλγητο και αφιλόξενο κόσμο.Το θέμα παρουσιάζεται με εικόνες που περιγράφουν την πραγματικότητα του παιδιού με ακρίβεια, χωρίς φιλοσοφικές γενικεύσεις.
 Τίτλος 
Ο τίτλος είναι παραπλανητικός. (θα ταίριαζε ίσως σε ένα νανούρισμα). Το ποίημα όμως είναι εμπνευσμένο από τη σκληρή πραγματικότητα της εποχής μας που  αναγκάζει παιδιά πρόσφυγες και μετανάστες να ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης για να εξασφαλίσουν την επιβίωση τους.

i) Περιεχόμενο και νοηματικά κέντρα 
Από τον τίτλο του ποιήματος Για ένα παιδί που κοιμάται προετοιμαζόμαστε για κάτι ευχάριστο, ίσως για έναν ύμνο στη γαλήνη του παιδικού ύπνου ή τα ατελείωτα όνειρα που μπορεί να σκαρώνει ένα παιδί όταν κοιμάται. Το θέμα όμως του ποιήματος μας προσγειώνει σε μία εντελώς διαφορετική πραγματικότητα: σ’ εκείνη των παιδιών των οικονομικών μεταναστών, που είναι αναγκασμένα να κάνουν μία άθλια εργασία ερχόμενοι στην Ελλάδα, προκειμένου να εξασφαλίσουν τα απολύτως απαραίτητα για την επιβίωσή τους. Το κοινωνικό πρόβλημα των «παιδιών των φαναριών» είναι ένα λεπτό ζήτημα, που απασχολεί τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Ο μικρός ήρωας του ποιήματος γνωρίζει από την πατρίδα του κάποια ελληνικά, γι’ αυτό πρέπει να κατάγεται από τον ελληνισμό που βρίσκεται εγκατεστημένος στις ακτές του Ευξείνου Πόντου. Βρίσκεται μόνος του στην Ελλάδα και δεν έχει πού να μείνει κι έτσι καταφεύγει στο μηχανοστάσιο ενός εργοστασίου για να κοιμηθεί. Τα μόνα οικεία πράγματα είναι γι’ αυτόν οι μηχανές του εργοστασίου, που σκύβουν με φροντίδα από πάνω του και προστατεύουν με την παρουσία τους τον ύπνο του. Οι μηχανές αντιπροσωπεύουν τα εργαλεία των εργατών και συνεπώς συμβολίζουν το χειρωνακτικό μόχθο. Είναι οι μόνες, αν και άψυχες, που μπορούν να νιώσουν την κούραση του μικρού παιδιού και φροντίζουν για την ξεκούρασή του.
 ii) Νοηματική απόδοση
1η ενότητα, α΄υποενότητα, στιχ.1-8: 
Μόλις πέφτει η νύχτα στους δρόμους, η κυκλοφορία των αυτοκινήτων αραιώνει και η δουλειά του μικρού παιδιού στα φανάρια σταματά. Είναι η ώρα της ξεκούρασης από το μόχθο όλης της μέρας. Το μικρό παιδί καταφεύγει στο μηχανοστάσιο ενός εργοστασίου για να κοιμηθεί. Τα φώτα του εργοστασίου είναι αναμμένα και οι μηχανές σκύβουν πάνω από το κοιμισμένο παιδί και προσέχουν ο ύπνος του να είναι αδιάσπαστος και γαλήνιος. Βρίσκονται κι εκείνες σε ώρα ανάπαυσης από τη δουλειά και αγρυπνούν πάνω από το κουρασμένο παιδί. Το βλέπουμε να είναι σκεπασμένο με το παλτό του αδερφού του. 
1η ενότητα, β΄υποενότητα, στιχ. 9-15: Όλη την ημέρα, η δουλειά του είναι πολύ κοπιαστική. Πρέπει να περιμένει κάθε φορά το κόκκινο φανάρι ν’ ανάψει και, μέχρι να το διαδεχτεί το πράσινο, εκείνο σκουπίζει τα τζάμια των αυτοκινήτων που σταματούν. Η δουλειά του πρέπει να γί- νει γρήγορα και η αμοιβή του άλλοτε είναι τα λιγοστά χρήματα των οδη- γών κι άλλοτε η οργισμένη αποδοκιμασία τους για το είδος της εργασίας του. Με τα πενιχρά του κέρδη εξασφαλίζει το φαγητό του και τον ύπνο του στο μηχανοστάσιο του εργοστασίου, τα στοιχειώδη για την επιβίω- σή του. 2η ενότητα, στιχ.16-25: Κάτω από τις σκληρές αυτές συνθήκες της παιδικής εργασίας του, δύσκολα ανασύρονται από τη μνήμη του οι ανα- μνήσεις από την πατρίδα του και το πατρικό του σπίτι, οι φροντίδες της μητέρας του και τα λόγια του δασκάλου του. Τα λιγοστά ελληνικά που του έμαθε ο δάσκαλός του φαντάζουν πολύ διαφορετικά από την πραγ- ματικότητα που έχει να αντιμετωπίσει τώρα. Δε συνάντησε ούτε την ομορφιά των βοτσάλων της απέραντης και γαλάζιας θάλασσας ούτε το ρωμαλέο καλπασμό του αλόγου ενός γενναίου πολεμιστή. 3η ενότητα, στιχ. 26 – 30:Τα μόνα πράγματα που συνάντησε σ΄ αυ- τήν εδώ τη χώρα που ήρθε να δουλέψει, είναι τα λίγα χρήματα που κα ταφέρνει με τόσο κόπο να κερδίζει και η σκληρή απαξίωση στα μάτια των πελατών του για τη δουλειά που αναγκάζεται να κάνει. Το μόνο που νιώθει να είναι φιλικό και να τον καλοδέχεται, είναι ο θόρυβος της σκάρας του μηχανοστασίου, όπου πάει και φωλιάζει για να κοιμηθεί και να ξεκουραστεί από τον κόπο της σκληρής δουλειάς του. iii) Χαρακτηρισμός πρωταγωνιστών / ηρώων Το μικρό παιδί: Ήρωας του ποιήματος είναι ο μικρός οικονομικός μετανάστης, που έχει βρεθεί στη χώρα μας για να δουλέψει. Μόνος του, σε ξένη χώρα, χωρίς την προστασία των συγγενικών του προσώπων έρχεται αντιμέτωπος με μία πραγματικότητα, που κάθε άλλο παρά κατάλ- ληλη είναι για ένα μικρό παιδί. Οι σκληρές συνθήκες της επιβίωσής του και η μοναξιά του δεν του επιτρέπουν να αναλύει την κατάσταση που έχει να αντιμετωπίσει. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να την αντι- μετωπίσει πρακτικά. Η καθημερινή βιοπάλη και η απαξίωση που δέχεται από το κοινωνικό σύνολο για το είδος της δουλειάς του και για την ξενική του καταγωγή, τον κάνουν σχεδόν να ξεχνά την προηγούμενη ζωή του στην πατρίδα του, κοντά στη μητέρα του. Οι αναμνήσεις του, σίγουρα πιο ευτυχισμένες από τη σκληρή πραγματικότητα του παρό- ντος, γίνονται όλο και πιο αμυδρές. Και τα διδάγματα του δασκάλου του για την ομορφιά και το μεγαλείο του ελληνικού ηρωισμού δεν έχουν καμία θέση στη δική του καθημερινότητα. Εκείνα που καθορίζουν τη δική του ύπαρξη είναι η καθημερινή αγωνία για τα λιγοστά κέρματα που θα μπουν στην τσέπη του και το αίσθημα κοινωνικής απόρριψης που εισπράττει με τα προσβλητικά βλέμματα των περαστικών οδηγών. Μία απόρριψη, που κανείς δεν έχει σκεφτεί ότι την απευθύνει σε ένα παιδί, που παλεύει μόνο του και δεν έχει κανέναν να το στηρίξει και να το βοηθήσει να μεγαλώσει όπως αξίζει να μεγαλώσει κάθε παιδί. Το μοναδικό του καταφύγιο είναι το μηχανοστάσιο του εργοστασίου και η μόνη του χαρά η ξεκούρασή του από τον καθημερινό του μόχθο. Μόνο εδώ νιώθει καλοδεχούμενος και προστατευμένος από τα φιλικά και εγκάρδια βλέμματα των άψυχων μηχανών
Νοηματικές ενότητες / Επιμέρους πλαγιότιτλοι 
1η ενότητα, στιχ. 1-15 «Νύχτα….να κοιμάται εκεί μέσα»: Η σκληρή εργασία του μικρού παιδιού στα φανάρια. 
1η ενότητα, α΄υποενότητα, στιχ. 1-8 «Νύχτα….Ξεκουράζεται»: Το εργαζόμενο παιδί ξεκουράζεται στο μηχανοστάσιο του εργοστασίου. 
1η ενότητα, β΄υποενότητα, στιχ. 9-15 «Όλη τη μέρα δουλεύει... εκεί μέσα»: Η σκληρή καθημερινή δουλειά του στα φανάρια. 
2η ενότητα, στιχ. 16-25 «Τα χιονισμένα βουνά…ανίκητου στρατηλά- τη»: Οι αμυδρές αναμνήσεις του σπιτιού του και της μάνας του. 3η ενότητα, στιχ. 26 -30 «Αλλά, να … το θερμό ατμό»: Η σκληρή πραγματικότητα της βιοπάλης διαφέρει τελείως απ’ ό,τι φανταζόταν. Στιχουργική ανάλυση 
Το ποίημα είναι γραμμένο σε ελεύθερο στίχο και αποτελείται από τρεις στροφές. Η πρώτη στροφή αποτελείται από δεκαπέντε στίχους, η δεύτερη από έντεκα, ενώ η τρίτη από τέσσερις. Βαθμιαία λοιπόν οι στίχοι μειώνονται. 
Οι χρονικοί προσδιορισμοί σπάζουν νοηματικά την πρώτη στροφή στη μέση, «Νύχτα» - «Όλη τη μέρα», αντιδιαστέλλοντας τα δυο τμήματα της καθημερινότητας του παιδιού. Στον όγδοο στίχο της πρώτης στροφής, με τη μείωση των συλλαβών σε πέντε και τη χρήση του ρήματος χωρίς κανέναν άλλο προσδιορισμό «Ξεκουράζεται» επικεντρώνεται η προσοχή του αναγνώστη και αναδεικνύεται η σημασία του. Με τον ίδιο τρόπο, εστιάζεται η προσοχή και στον εικοστό στίχο, πάλι με τη μείωση των συλλαβών σε πέντε - «Μόλις θυμάται» - και τη χρήση του ρήματος με τη συνοδεία ενός χρονικού προσδιορισμού. Παρατηρείται παρήχηση του «σ» και του «κ» («Κίνηση», «αραιή στη…», «Μες στο κλειστό», «το φωτισμένο εργοστάσιο»). 
Ο αφηγητής

Η ποιήτρια, ως παντογνώστης αφηγητής, αφηγείται σε τρίτο πρόσωπο το παρόν και κάνει αναδρομές στο παρελθόν του παιδιού.
ii) Ύφος / Μορφή Οι σκληρές συνθήκες εργασίας ενός ανήλικου παιδιού στα φανάρια μιας μεγαλούπολης επιβάλλουν ύφος ρεαλιστικό και λιτό, προσγειωμένο στην πραγματικότητα. Γίνεται η περιγραφή του χώρου όπου κοιμάται το παιδί και παρουσιάζονται προσωποποιημένα τα πράγματα που του είναι οικεία στο χώρο αυτό που φιλοξενεί τον ύπνο του : οι μηχανές του εργοστασίου. Η λιτή αναφορά στον ύπνο του παιδιού υπαγο- ρεύει το σεβασμό μας για την ώρα αυτή της ξεκούρασής του. Αμέσως δικαιολογείται η σημασία του ύπνου από την έκθεση των σκληρών συνθη- κών εργασίας του μικρού. Η επίσης λιτή και ρεαλιστική περιγραφή κά- θε εργαζόμενης μέρας, σε αντιδιαστολή προς τη γαλήνη της νύχτας, μας δίνει γλαφυρά τις συνθήκες της ζωής του ανήλικου βιοπαλαιστή. Ο ωμός ρεαλισμός με τον οποίο δίνεται η αντιμετώπιση την οποία δέχεται από τους γύρω του, εξισορροπείται κάπως από τα αισθήματα οικειότητας και φροντίδας για το χώρο που τον φιλοξενεί.
Προσωποποιήσεις / Μεταφορές: στιχ. 3-4 «Οι μηχανές, αποσταμένες μα άγρυπνες», «Επιβλέπουν σαν άκακοι γίγαντες», στιχ. 11 «Εισπράττει … την εύλογη αγανάκτηση», στιχ. 30 «Που όλο ανεβάζει το θερμό ατμό». 
Παρομοιώσεις: στιχ. 4 «Επιβλέπουν σαν άκακοι γίγαντες», στιχ. 23 «Όχι σαν βότσαλα γυαλιστερά μεγάλης θάλασσας», στιχ. 24-25 «Όχι σαν ποδοβολητό του αλόγου - Ενός ανίκητου στρατηλάτη», στιχ. 26 «Αλλά να, σαν τα κέρματα στην τσέπη», στιχ. 27 «Σαν το φτύσιμο στο βλέμμα του πελάτη», στιχ. 29 «Σαν τούτο δω το βουητό της σκάρας».
 Ασύνδετο σχήμα: στιχ. 16-20 «Τα χιονισμένα βουνά της πατρίδας του,…που πληρωνότανε με γάλα…», στιχ. 23-27 «Όχι σαν βότσαλα γυα- λιστερά μεγάλης θάλασσας… ενός ανίκητου στρατηλάτη». 
Εικόνες (Περιγραφές προσώπων, τοπίων, αντικειμένων): στιχ. 2-7 «Μες στο κλειστό, το φωτισμένο εργοστάσιο …Ξεκουράζεται», στιχ. 8- 11 «Όλη τη μέρα δουλεύει … Περιμένει το επόμενο φανάρι», στιχ. 16-20 «Τα χιονισμένα βουνά…Μόλις θυμάται», στιχ. 23-25 «Όχι σαν βότσαλα.γυαλιστερά…Ενός ανίκητου στρατηλάτη», στιχ. 26-30 «Αλλά να, σαν τα κέρματα στην τσέπη…Που όλο ανεβάζει το θερμό ατμό». Αντιθέσεις (Λεκτικές / Νοηματικές): στιχ. 3 «αποσταμένες» - «άγρυπνες», στιχ. 4 «άκακοι» - «γίγαντες», στιχ. 11 «Εισπράττει κέρματα» - «την εύλογη αγανάκτηση», στιχ. 21-22 «Θυμάται κάτι ελληνικά από το στόμα του» - «Που τώρα εδώ ακούγονται αλλιώτικα», στιχ. 23-25 & 26- 30 «Όχι σαν βότσαλα γυαλιστερά μεγάλης θάλασσας…Ενός ανίκητου στρατηλάτη» - «Αλλά να, σαν τα κέρματα στην τσέπη …Που όλο ανεβά- ζει το θερμό ατμό». 
Παρηχήσεις του «σ», του «ρ», του «τ» και του «κ»: στιχ. 1 «κίνηση», «αραιή», «στη», στιχ. 2 «Μες», «στο», «κλειστό», «φωτισμένο», «εργοστάσιο», στιχ. 3 «μηχανές», «αποσταμένες», «άγρυπνες», στιχ. 4 «σαν», «άκακοι», «γίγαντες», στιχ. 5 «Στριμωγμένος», στιχ. 6 «Κοντά», «στη», «σκάρα», στιχ. 7 «σκεπασμένος», στιχ. 8 «Ξεκουράζεται», στιχ. 10 «Σκουπίζει», «τζάμια», «βιαστικά», «κόκκινο», στιχ. 11 «Εισπράττει», «κέρματα», «αγανάκτηση», στιχ. 13 «Τίμια», «κερδίζει», «έτσι», στιχ. 14, «Και», «νυχτοφύλακα», στιχ. 15 «κοιμάται» «εκεί», «μέσα», στιχ. 16 «χιονισμένα», «της», «πατρίδας», στιχ. 17 «της», «μάνας», στιχ. 18 «Γυ- ναίκειο», «κρύο», στιχ. 19 «δάσκαλο», στιχ. 20 «Μόλις», στιχ. 21 «κά- τι», «ελληνικά», «στόμα», στιχ. 22 «ακούγονται», «αλλιώτικα», στιχ. 23 «σαν», «βότσαλα», «γυαλιστερά», «μεγάλης», «θάλασσας», στιχ. 24 «ποδοβολητό», στιχ. 25 «Ενός», «ανίκητου», «στρατηλάτη», στιχ. 26 «κέρματα», «στην», «τσέπη» κ.α.
 iv) Γλώσσα Με απλότητα και ρεαλισμό περιγράφεται η ζωή του μικρού μετανάστη. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι λιτή και καθημερινή, αφήνει τα πράγματα να μιλήσουν από μόνα τους. Κυριαρχεί η χρήση του ρήματος σε χρόνο ενεστώτα και πρόσωπο γ΄ ενικό, για να περιγράψει την επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα του εργαζόμενου παιδιού («δου- λεύει», «σκουπίζει», «εισπράττει», «περιμένει», «κερδίζει») και την ξεκούρασή του τη νύχτα. Η χρήση του παρατατικού περιορίζεται στις αμυδρές αναμνήσεις από το παιδικό του παρελθόν στην πατρίδα του. Με επίθετα αποδίδονται ανθρώπινα χαρακτηριστικά στις μηχανές και η χρήση των μετοχών μας περιγράφει το φτωχό βόλεμα του παιδιού για να κοιμηθεί. Οι σύντομοι χρονικοί προσδιορισμοί («Νύχτα», «Όλη τη μέρα») χωρίζουν την ημέρα στα δύο και αντιδιαστέλλουν την ανάγκη για ξεκούραση προς το μόχθο της σκληρής εργασίας κατά τη διάρκεια της μέρας.Οι εντυπώσεις με τις οποίες έφτασε ο μικρός μετανάστης στην Ελλά δα μας δίνονται μέσα από απανωτές παρομοιώσεις («Όχι σαν βότσαλα γυαλιστερά μεγάλης θάλασσας», «Όχι σαν ποδοβολητό του αλόγου…») για να αντιπαραβληθούν, πάλι με τη μορφή παρομοιώσεων – ίσως για να απαλύνουν κάπως τη σκληρότητα της πραγματικότητας –με την καθημερινότητα την οποία έχει να αντιμετωπίσει («Αλλά να, σαν τα κέρματα στην τσέπη», «Σαν το φτύσιμο στο βλέμμα του πελάτη», «Καμιά φορά πιο εγκάρδια - Σαν τούτο δω το βουητό της σκάρας»). --
1. Περιγράψτε πώς περνάει τη μέρα και τη νύκτα του το παιδί. 
Το παιδί περνά ολόκληρη τη μέρα του προσπαθώντας να εξασφαλίσει τα χρήματα που θα του προσφέρουν φαγητό αλλά και τη νοικιασμένη στέγασή του στο εργοστάσιο όπου βρίσκει κατάλυμα κάθε βράδυ. Περιπλανιέται στους πολυσύχναστους δρόμους της πόλης, στων οποίων τα φανάρια στέκεται και σκουπίζει τα παρμπρίζ των σταματημένων οχημάτων όταν ανάβει το κόκκινο φανάρι. Βιάζεται να προλάβει όσα περισσότερα μπορεί, καθώς κάποιοι οδηγοί τον βοηθούν οικονομικά, συγκινημένοι από την τίμια προσπάθειά του να επιβιώσει, ενώ άλλοι αγανακτούν, κάποτε δικαιολογημένα, εξαιτίας της επιμονής του να καθαρίσει τα τζάμια τους τη στιγμή που εκείνοι τρέχουν πανικόβλητοι να προλάβουν τις δουλειές τους μέσα στο καθημερινό άγχος. Όταν βραδιάσει και πέσει η κίνηση των αυτοκινήτων στις λεωφόρους, έρχεται η ώρα να αποσυρθεί στο εργοστάσιο, όπου πληρώνει στο νυχτοφύλακα ένα μικρό μερίδιο των απολαβών του, για να του επιτρέψει να κοιμηθεί σε μια γωνιά. Τότε, αναλογίζεται το παρελθόν του και κάνει απολογισμό των σκληρών καθημερινών του βιωμάτων. Αναπολεί τα χιονισμένα τοπία της πατρίδας του, τη χαμένη μητρική φροντίδα, το δάσκαλό του, που πενιχρά ζούσε κι εκείνος στον τόπο τους, και τη κακοτράχηλη ζωή του στη σύγχρονη ελληνική πολιτεία. Κλείνει τα μάτια του και με τη ζεστασιά του παλτού που του έχει απομείνει από τον αδελφό του και τους θερμούς ατμούς των μηχανών αποκοιμιέται κάνοντας συγκρίσεις ανάμεσα στην τραχύτητα των καταστάσεων στην πατρίδα του και στον καινούργιο τόπο που τον φιλοξενεί, έστω και φτωχικά.
 2. Το ποίημα αναφέρεται σε δύο χρονικά επίπεδα και χωρίζεται σε δύο αφηγηματικά μέρη. Ποια είναι αυτά και τι περιλαμβάνει το καθένα; 
Τα αφηγηματικά επίπεδα του ποιήματος ταυτίζονται με τις δύο βασικότερες φάσεις της ζωής του παιδιού: εκείνη του παρελθόντος στην πατρίδα του (μάλλον τα ρωσικά παράλια του Εύξεινου Πόντου) και την τωρινή στη μεγάλη ελληνική πόλη. Το πρώτο χρονικό επίπεδο, το παρελθόν του, συνδέεται με την ανάμνηση των χιονισμένων τοπίων της Ρωσίας, με την αγκαλιά της μητέρας του, που προσπαθούσε να τον προφυλάξει από το κρύο με το μαντίλι της και με τη διδασκαλία των πρώτων ελληνικών φράσεων από το φτωχό δάσκαλό του, που απέπνεαν τότε τόση ζεστασιά για το παιδί. Το δεύτερο χρονικό επίπεδο, το παρόν του, επικρατεί στο μεγαλύτερο μέρος της ποιητικής αφήγησης και αποτελείται από τα σκληρά βιώματα της τωρινής του ιδιότητας ως ανήλικου μετανάστη σε ξένη χώρα, απογυμνωμένουοικογενειακή ή άλλη συγγενική παρουσία και φυσικά στερημένου από την παραμικρή συναισθηματική ασφάλεια. Σε αυτά έρχεται να προστεθεί, εύλογα, η οικονομική ανέχεια και η καθημερινή μάχη του παιδιού να συγκεντρώσει χρήματα για να επιβιώσει. Η μοναξιά είναι εμφανής, καθώς η μόνη του συντροφιά είναι το παλτό του αδελφού του, που το έχει πάντα μαζί του τα βράδια για να ζεσταίνεται, και οι πικρές αναμνήσεις του. Κάθε μέρα του στην ξένη και αφιλόξενη πόλη του προσφέρει παρόμοιες θλιβερές εμπειρίες, γιατί κάποιοι οδηγοί συμπονούν την κατάστασή του και τον βοηθούν οικονομικά και άλλοι τον αποπαίρνουν για την ενόχληση που τους ασκεί επιμένοντας να τους καθαρίσει τα παρμπρίζ στα φανάρια. Τη νύχτα αποσύρεται στο εργοστάσιο, όπου και εκεί πληρώνει ‘ενοίκιο’ στο νυχτοφύλακα, για να μπορεί να έχει ένα βραδινό κατάλυμα. 
3. Ποια σχέση φαίνεται να έχει με την ελληνική γλώσσα το παιδί; Αιτιολογήστε την απάντησή σας βρίσκοντας και άλλες εκφράσεις του κειμένου που αποτυπώνουν τη συναισθηματική του κατάσταση.
Η ποιήτρια συνδέει την πικρία που νιώθει το παιδί για τη σκληρή ζωή του τότε και του τώρα με την αίσθηση που έχει για την ελληνική γλώσσα από τις χρονικές αυτές περιόδους. Από το παρελθόν του ανασύρει τη μακρινή μνήμη της πρώτης του επαφής με την ελληνική γλώσσα μέσα από τον εξασθενημένο οικονομικά δάσκαλό του αλλά και από τα ακούσματά του από τους Έλληνες της διασποράς στα ρωσικά παράλια του Εύξεινου Πόντου («Το δάσκαλο που πληρωνότανε με γάλα Μόλις θυμάται», «Θυμάται κάτι ελληνικά από το στόμα του Που τώρα εδώ ακούγονται αλλιώτικα»). Λόγω των δύσκολων συνθηκών διαβίωσης εκείνων των χρόνων, η ποιήτρια κάνει αναπόφευκτα τη σύγκριση ανάμεσα στο απλό αλλά θαυμαστό μεγαλείο της γλώσσας που υμνεί ο Ελύτης ή της κοινής ελληνιστικής που επέβαλε ο Μέγας Αλέξανδρος στα βάθη της Ανατολής με τις πρώτες ελληνικές φράσεις που άκουσε το παιδί και που εκδήλωναν τις ταλαιπωρίες των Ελλήνων της διασποράς στα άλλοτε ενωμένα ανατολικά κράτη («Όχι σαν βότσαλα γυαλιστερά ... ανίκητου στρατηλάτη»). Η σύγκριση συνεχίζεται και στο παρόν του μικρού ήρωα, αλλά σε αυτή τη φάση γίνεται με τα τωρινά του ακούσματα από τις αγανακτισμένες απαντήσεις των θυμωμένων οδηγών που τον αποπαίρνουν όταν πηγαίνει να καθαρίσει τα τζάμια τους, για να για να εξοικονομήσει τίμια κάποια χρήματα («Αλλά να, σαν τα κέρματα στην τσέπη»). Η οργή και η ήπια ή άτεγκτη περιθωριοποίησή του γίνεται μέσω της ελληνικής γλώσσας («Σαν το φτύσιμο στο βλέμμα του πελάτη. Καμιά φορά πιο εγκάρδια»), την οποία παρακολουθεί να μεταχειρίζονται οι κάτοικοι της χώρας που τον φιλοξενεί στο περιθώριο και εμφανώς χωρίς να το θέλει η ίδια («Σαν τούτο δω το βουητό της σκάρας ... »).
 4. Βρείτε στο κείμενο εικόνες που δείχνουν α) τη στερημένη ζωή β) τον αγώνα για την επιβίωση που δίνει καθημερινά το παιδί.
Οι εικόνες του ποιήματος που φανερώνουν τη στερημένη ζωή του παιδιού είναι: στιχ. 3-8 «Οι μηχανές ... σκεπασμένος Ξεκουράζεται». Το παιδί κουλουριάζεται μέσα στο παλτό του αδελφού του πάνω στη σχάρα όπου καταλήγουν οι θερμοί ατμοί των μηχανών, για να βρει τη ζεστασιά που τόσο του λείπει. στιχ. 11-15, 29-30 «Εισπράττει κέρματα... να κοιμάται εκεί μέσα», «Σαν τούτο δω το βουητό ... το θερμό ατμό». Καθαρίζοντας τα παρμπρίζ των περαστικών οχημάτων στα φανάρια, κερδίζει ελάχιστα χρήματα, για να φάει και να πληρώσει το νυχτοφύλακα του εργοστασίου που τον αφήνει να κοιμάται μέσα σε αυτό. Επομένως, του λείπει η σωστή σίτιση και φυσικά η μόνιμη και αξιοπρεπής στέγη και παλεύει καθημερινά, για να έχει υποτυπώδεις μορφές και των δύο αυτών αναγκαίων αγαθών. στιχ. 17-18 «Τα χέρια της μάνας του ... για το κρύο». Στερείται ακόμη και το οικογενειακό χάδι, τη στοργή και τη φροντίδα που κάθε παιδί έχει απόλυτη ανάγκη. Είναι απομονωμένο συναισθηματικά και, συνεπώς, καταρρακωμένο από τις καθημερινές απογοητεύσεις και δυσκολίες. στιχ. 27-28 «Σαν το φτύσιμο ... πιο εγκάρδια». Παραγκωνίζεται και αντιμετωπίζει τη σκληρότητα των ντόπιων ως ύποπτος και ανεπιθύμητος αλλοδαπός μετανάστης, μένοντας έτσι στο περιθώριο και γνωρίζοντας, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις επιείκειας, τον κοινωνικό αποκλεισμό.
1. Η Δήμητρα Χριστοδούλου ανήκει στην ποιητική γενιά του 1970 και απαντώνται  στο έργο της χαρακτηριστικά της νεοτερικής ποίησης. Να τα εντοπίσετε στο ποίημα.
2. Θεωρείτε ότι είναι επίκαιρο το θέμα με το οποίο καταπιάνεται η ποιήτρια; Γιατί έχει γιγαντωθεί στις μέρες μας;
3. Ποιος είναι ο χώρος της ποιητικής αφήγησης; Γιατί ευνοούνται τέτοια φαινόμενα περισσότερο στο αστικό τοπίο;
4. Ποια είναι τα στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα μιας ελληνικής μεγαλούπολης στη δεκαετία του 1990;
5. Το ποίημα κινείται σε δύο χρονικά επίπεδα. Ποια είναι αυτά και με ποια όψη της ζωής του παιδιού συνδέονται; Με βάση αυτά να χωρίσετε το ποίημα σε ενότητες και να δώσετε πλαγιότιτλους.
6. Ποιες ήταν οι συνθήκες ζωής του παιδιού στο χώρο εργασίας και στον τόπο διαμονής  του; Να τη συγκρίνετε με την εικόνα ενός παιδιού στο δυτικό κόσμο της ευμάρειας και να σχολιάσετε τις εικόνες. Σας ικανοποιεί η δεύτερη; Στην υιοθέτηση ποιας νοοτροπίας οδηγεί και με ποια πιθανά  αποτελέσματα  στο χαρακτήρα του παιδιού και τη μετέπειτα ζωή του;7. Ο πολιτισμός μας, πολιτισμός της ευμάρειας, καυχιέται για τα επιτεύγματά του, ωστόσο αποτελεί ντροπή γι’ αυτόν η εκμετάλλευση της παιδικής εργασίας, τη στιγμή που υποκριτικά εμφανίζεται ως υπερασπιστής των αδυνάτων και των ευάλωτων ομάδων. Προβληματισμένος,  ο Χρήστος Μαλεβίτσης γράφει  σ’ένα του δοκίμιο: Η ευχέρεια αποσαθρώνει την πνευματική σκευή του πολιτισμού και του ανθρώπου. Να αποδώσετε σύντομα το νόημα της φράσης.
8. Ποιας εθνικότητας ήταν το παιδί; Υπάρχουν στο ποίημα έμμεσες αναφορές που υποδηλώνουν τον τόπο καταγωγής του; Ποια η σχέση του με τον Ελληνισμό; Ποιες πολιτικοοικονομικές συγκυρίες  το οδήγησαν στην Ελλάδα;
9. Τι γνωρίζετε για τους πρόσφυγες και τους  οικονομικούς μετανάστες που έφτασαν στη χώρα μας στις αρχές της δεκαετίας του 1990; Από πού κυρίως προέρχονται;
10.  Ποιες φαντάζεστε πως ήταν οι προσδοκίες αυτών των ανθρώπων όταν ήρθαν στην Ελλάδα και τι συνάντησαν εδώ; Ισχύουν τα ίδια για το μικρό βιοπαλαιστή;
11. Πως αντιμετωπίζουν οι διερχόμενοι το μικρό παιδί;
12. Ποια απουσία είναι πιο οδυνηρή για τον μικρό; Του γενέθλιου τόπου ή της μητέρας του; Πως δηλώνεται στο ποίημα η τρυφερότητα της μάνας;
13. Να σχολιάσετε τις παρομοιώσεις που αναφέρονται στην ελληνική γλώσσα. Τι υποδηλώνουν;
14. Να διακρίνετε τη στάση της αφηγήτριας στο ποίημα. Απλά παρατηρεί και περιγράφει ή εμπλέκεται συναισθηματικά στη δοκιμασία του παιδιού;
15. Στο ποίημα δεν γίνεται κάποια άμεση αναφορά σε κυκλώματα εκμετάλλευσης του μικρού παιδιού. Γνωρίζουμε όμως ότι τις περισσότερες φορές  είναι υπαρκτά. Ποια πρόσωπα εμπλέκονται σ’αυτά και ποια είναι τα κίνητρά τους;
16. Πως φαντάζεστε τη ζωή του μικρού βιοπαλαιστή μετά από 20 χρόνια;
17. Υποδυθείτε το μικρό βιοπαλαιστή και γράψτε ένα γράμμα στον παλιό σας δάσκαλο, που έχει μείνει στον τόπο σας.
18. Μπορεί κατά τη γνώμη σας η λογοτεχνία να μας ευαισθητοποιήσει και να δούμε με κατανόηση τον Άλλο, τον διαφορετικό και πως αυτό επιτυγχάνεται; Έχετε διαβάσει ως τώρα λογοτεχνικά κείμενα με παρόμοιο θέμα;

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΓΡΑΦΗ
Γράψτε ένα δικό σας ποίημα για τα παιδιά των φαναριών.

Να περιγράψετε πώς νιώσατε διαβάζοντας το ποίημα και να εκφράσετε τις απόψεις σας για το θέμα της παιδικής εργασίας.

Δευτέρα 8 Ιανουαρίου 2018

ΟΜΩΣ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΔΕΝ ΕΡΧΟΤΑΝ - ΤΗΣ ΕΛΛΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

ΟΜΩΣ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΔΕΝ ΕΡΧΟΤΑΝ - ΕΛΛΗ ΑΛΕΞΙΟΥ ΘΕΜΑ: 
Το απραγματοποίητο όνειρο των παιδιών για το χριστουγεννιάτικο παιχνίδι εξαιτίας της εξορίας του πατέρα και της άθλιας οικονομικής κατάστασης της οικογένειας. 
ΒΑΣΙΚΗ ΙΔΕΑ: 
Οι συνέπειες του Εμφυλίου και της εξορίας στην καθημερινότητα της οικογένειας και στην ψυχολογία των παιδιών. 
ΝΟΗΜΑ:
 Στο διήγημά της αυτό, η Έλλη Αλεξίου περιγράφει τα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια και την ανέχεια που έχουν να αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι μετά τον πόλεμο και τον Eμφύλιο. Η οικογένεια, που μας παρουσιάζεται εδώ, έχει να αντιμετωπίσει τη μεγάλη φτώχεια, που προκαλεί η έλλειψη εργασίας για τη μητέρα αλλά και την απουσία του πατέρα, ο οποίος έχει σταλεί στην εξορία και συνεπώς δεν μπορεί να συνεισφέρει τίποτα στο σπίτι του. Η μητέρα των παιδιών έχει να φροντίσει δυο μικρά παιδιά μόνη της. Αποφασίζει λοιπόν να βγει στο δρόμο να ζητιανέψει, ελπίζοντας στη γρήγορη επιστροφή του άντρα της και τη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης. Τα δυο μικρά παιδιά της δε νιώθουν τη δεινή οικονομική θέση στην οποία βρίσκονται, ακολουθούν όμως με ωριμότητα κι εμπιστοσύνη τη μαμά και ονειρεύονται ν’ αποκτήσουν τα παιχνίδια της βιτρίνας, όπως και τα υπόλοιπα παιδιά. Ο σιδερόδρομος της βιτρίνας είναι το πιο ακριβό παιχνίδι, τα παιδικά όμως όνειρα δε μπορούν να σταματήσουν εκεί, περιμένουν τον ερχομό του μπαμπά για να τους τον αγοράσει. ΔΟΜΗ
 1 η Ενότητα: «Η Αγγελικούλα, μόλις… θα του το πω». 2 η Ενότητα: «Στην οδό Αιόλου… για τις γιορτές». 3 η Ενότητα: «Η Αγγελικούλα με τη μαμά… τα σπίτια…».
 ΠΛΑΓΙΟΤΙΤΛΟΙ: 
1 η Ενότητα: Το ηλεκτρικό τρενάκι και η προϋπόθεση απόκτησής του. 
2 η Ενότητα: Όνειρα και ελπίδες των παιδιών μπροστά στη βιτρίνα. 3 η Ενότητα: Το χαμένο όνειρο των παιδιών. 
ΤΕΧΝΙΚΗ: - Κυριαρχεί ο διάλογος, που αποκαλύπτει με ζωντάνια την παιδική ψυχολογία. - Γ’ πρόσωπη αφήγηση από έναν αφηγητή που δε συμμετέχει στην ιστορία που αφηγείται. - Ο αφηγητής δεν έχει συγκεκριμένη οπτική γωνία αλλά μπορεί να βρίσκεται παντού και να τα παρακολουθεί όλα -> Παντογνώστης αφηγητής. ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΟΙ ΤΡΟΠΟΙ: - Διάλογος, που δίνει θεατρική διάσταση στο διήγημα. - Περιγραφές.
 ΓΛΩΣΣΑ: Απλή δημοτική με λεξιλόγιο της καθημερινής ομιλίας. ΥΦΟΣ: Απλό και ζωηρό, γεμάτο αφέλεια και ζωντάνια. ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΑ ΜΕΣΑ: 
- Μεταφορές § 4 «Θα πάμε άμα σφίξει ο κόσμος», § 5 «Ανεβοκατεβαίνει στα βουνά, χωρίς να γκρεμίζεται …να σου τον και ξετρυπώνει από την άλλη μεριά της βιτρίνας, και ξαναρχίζει τα ίδια…», § 12 «Ευτυχώς που κι ο σιδερόδρομος δεν είχε φύγει από τη βιτρίνα…Φαινόταν κι αυτός σα στενοχωρημένος», § 14 «Γιατί αυτός είχε έρθει στον κόσμο, μόνο και μόνο για να δώσει χαρά στα παιδιά, και τώρα αντί για χαρά, τους είχε δώσει στενοχώρια», § 15 «…θα’ χουν γεμίσει τα έρημα, τα ορφανεμένα μας τα σπίτια». 
- Επαναλήψεις §1 & 2 «Θα πάω να σταθώ στην οδός Αιόλου» - «Θα σταθώ στην οδός Αιόλου», § 4 «Θα πάμε άμα σφίξει ο κόσμος. – Και πότε θα σφίξει ο κόσμος;», «- Άμα βγει ο ήλιος. – Κι αν δε βγει ο ήλιος, δε θα πάμε;», § 6 «Δεν μπορούμε να τ’ αγοράσουμε μεις…- Όσα κι αν πιάσουμε, δεν μπορούμε….- Πότε θα μπορέσουμε;», «- Άμα έρθει ο μπα- μπάς σου….- Πότε θα’ ρθει ο μπαμπάς μου;», «- Θα τον αφήσουν πριν από την Πρωτοχρονιά;…- Ναι…ναι…πριν από την Πρωτοχρονιά», «- Να του το πεις όμως και συ… - Ναι…ναι…θα του το πω», § 12 «Μα οι μέρες περνούσαν. Πέρασε κι η Πρωτοχρονιά»,§ 12 & 14 «Φαινόταν κι αυτός σα στενοχωρημένος» - «Κι ο σιδερόδρομος κι αυτός ήταν πολύ στενοχωρημένος», § 13 & 15 «Δεν τους άφησαν οι κακοί άνθρωποι» - «θα’ χουν φύγει οι κακοί άνθρωποι».
 - Εικόνες (Περιγραφές προσώπων, τοπίων, αντικειμένων): § 5 «Ήταν ένας σιδερόδρομος...και ξαναρχίζει τα ίδια…», § 9 «Τα παιδιά στράφηκαν…ως την οδό Αιόλου», § 12 «Μα οι μέρες περνούσαν….Φαινόταν κι αυτός σα στενοχωρημένος».
 Αντιθέσεις (Λεκτικές / Νοηματικές): § 13 «- Αν ερχόταν ο μπαμπάς μας από την εξορία» - «Κανένας όμως μπαμπάς δεν ήρθε από την εξορία», § 14 «μόνο και μόνο για να δώσει χαρά στα παιδιά» - «τους είχε δώσει στενοχώρια», § 15 «θα’ χουν φύγει οι κακοί άνθρωποι» - «κι οι καλοί μπαμπάδες θα μας έχουν έρθει», «θα’ χουν γεμίσει» - «τα έρημα, τα ορφανεμένα μας τα σπίτια». 
ΙΔΕΕΣ – ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ: - Αναπαράσταση των κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών της εποχής, όπως επιδρούν στην οικογενειακή ζωή και ιδιαίτερα στην ψυχολογία των παιδιών. - Η φτώχεια πέρα από άλλες αιτίες οφείλεται και στην ανώμαλη πολιτική κατάσταση που οδηγούσε ανθρώπους στην εξορία, με αποτέλεσμα οι οικογένειές τους να φτάνουν στα όρια της αντοχής τους

Κυριακή 10 Δεκεμβρίου 2017

«ΚΑΠΟΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ» Γρηγ. Ξενόπουλου

Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος (Κωνσταντινούπολη 1867 - Αθήνα 1951), πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας και κριτικός, συνέβαλε στην ανανέωση της νεοελληνικής λογοτεχνίας και του θεάτρου κατά τις αρχές του εικοστού αιώνα. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στη Ζάκυνθο (στον τόπο της καταγωγής του) όπου η επτανησιακή παράδοση και παιδεία σφράγισαν αποφασιστικά τη μελλοντική συγγραφική του παραγωγή. Σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας (στην οποία εγκαταστάθηκε μόνιμα), ασχολήθηκε όμως αποκλειστικά με τη λογοτεχνία και αναδείχτηκε σε μιαν από τις πιο σημαντικές πνευματικές μορφές στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα.
-       Αποκλειστικά πεζογράφος, με πλούσια παραγωγή σε όλα τα είδη του έντεχνου πεζού λόγου (διήγημα, νουβέλα, μυθιστόρημα, χρονογράφημα), ο Ξενόπουλος δίνει ένα έργο εντυπωσιακό σε ποσότητα, πολλές φορές όμως ποιοτικά άνισο και με πολλές αδύναμες πλευρές. Αφοσιώνεται περισσότερο στο μυθιστόρημα και στο θέατρο και είναι ο πρώτος που γράφει αστικό μυθιστόρημα, καθώς στρέφεται προς το σύγχρονο κοινωνικό προβληματισμό και οι ήρωες του είναι εκπρόσωποι του αστικού βίου της Αθήνας και της Ζακύνθου παράλληλα θεωρείται ο ανανεωτής του νεοελληνικού θεάτρου, στο οποίο αφιέρωσε το μεγαλύτερο ίσως μέρος της συγγραφικής του δραστηριότητας.
- Μεγάλη υπήρξε η προσφορά του στα παιδιά από τις στήλες του περιοδικούΔιάπλασις των Παίδων, που το διηύθυνε για πενήντα ολόκληρα χρόνια (βλέπε και παρακάτω) 
Η επιστολή  του Γρηγόριου Ξενόπουλου γράφτηκε τα Χριστούγεννα του 1925 και απευθυνόταν στους μικρούς αναγνώστες του περιοδικού «Διάπλασις των παίδων»

«Διάπλασις των παίδων»: περιοδικό για παιδιά  που διηύθυνε  ο Γρ. Ξενόπουλος με επιτυχία για 50 χρόνια (1896-1944, 1946-1948). Ανανέωσε την ύλη και εµπλούτισε το περιοδικό µε νέες στήλες, µε πιο αντιπροσωπευτική τη µόνιµη στήλη «Αθηναϊκές επιστολές» που έγραφε ο ίδιος µε την υπογραφή «Σας ασπάζοµαι, Φαίδων». Οι επιστολές αυτές αποτελούσαν ένα είδος χρονογραφήµατος-σχολίου για παιδιά και νέους, µε προσωπικό ύφος και µε ιδιαίτερα αφηγηµατικά χαρακτηριστικά.
ΕΝΟΤΗΤΕΣ:
1η:«Αγαπητοί μου….Δεν τα βλέπω.» Η ζακυνθινή κουλούρα ως απαραίτητο  συμπλήρωμα για τον εορτασμό των Χριστουγέννων.
2η : «Και δεν τα ΄βλεπα  πραγματικώς……τα Θεοφάνεια. » Εορτασμός Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς κατόπιν εορτής.
3η: «Κάποιο χρόνο όμως….και να μένει στη Ζάκυνθο.» Η αποξένωση από το έθιμο της κουλούρας.
4η: «Έτσι εξήγησα τότε…..Σας ασπάζομαι Φαίδων». Σύγκριση Ζακυνθινής κουλούρας και μέλανα ζωμού.
ΘΕΜΑ: Η  Ζακυνθινή κουλούρα παίζει σημαντικό ρόλο για τον επιστολογράφο για τον   εορτασμό των Χριστουγέννων στα φοιτητικά του χρόνια, ωστόσο αδιαφορεί  για το έθιμο, όταν τον αφομοίωσε η ζωή της Αθήνας.
ΣΤΟΧΟΣ
Να φανεί ο προσδιοριστικός ρόλος που έχει η τοπική παράδοση στον τρόπο ζωής και ότι οι άνθρωποι απομακρύνονται από αυτές τις παραδόσεις , όταν ζουν μόνιμα σε άλλο τόπο.

ΘΕΜΑΤΙΚΑ  ΚΕΝΤΡΑ
Θρησκευτική γιορτή
Τοπικά έθιµα και πατροπαράδοτες συνήθειες
Εσωτερική µετανάστευση και συναισθηµατικοί δεσµοί µε την ιδιαίτερη πατρίδα
ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ:
  •  παρουσιάζει έντονα λαογραφικά χαρακτηριστικά της ελληνικής θρησκευτικής παράδοσης και της παραδοσιακής οικογένειας του περασμένου αιώνα.
  • Η συναισθηµατική σχέση (μη στατική) που διαµορφώνει κάθε εποχή το άτοµο µε τον τόπο, τους κοινωνικούς θεσµούς, τα πρόσωπα του περιβάλλοντός του
  •  διαπίστωση ότι κάθε πράμα ταιριάζει στον τόπο του και επομένως, για να προτιμάει κανείς τη ζακυνθινή κουλούρα,πρέπει να ‘ναι Ζακυθινός και να μένει στη Ζάκυθο .
  • Ο ρόλος της νοσταλγίας είναι καθοριστικόςγια την ωραιοποίηση των καταστάσεων 
  •  Η σημασία της τοπικής παράδοσης στη ζωή των ανθρώπων και στη διαμόρφωση της θρησκευτικής τους συνείδησης.
  •  Η απομάκρυνση από τη γενέτειρα οδηγεί και στη χαλάρωση του δεσμού με την τοπική παράδοση.
  • Η επιστολή έχει τη μορφή  χρονογραφήματος: λογοτεχνικό είδος στο οποίο ο συγγραφέας με προσωπικό ύφος παρουσιάζει ένα θέμα της επικαιρότητας με  ανάλαφρη διάθεση, χάρη, ευφυολογία, ειρωνεία. Δημοσιεύεται συνήθως σε εφημερίδεςή περιοδικά.
    ΓΛΩΣΣΑ: Απλή δημοτική πλούσιο λεξιλόγιο, έντονη χρήση σημείων στίξης
  • ΥΦΟΣ: ζωηρό και παραστατικό με τόνο κουβεντιαστό, χιουμοριστικό
    ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΟΙ ΤΡΟΠΟΙ:  αφήγηση, περιγραφή, σχόλια, διάλογοι
    ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟΠΟΣ: Αναδεικνύουν την αποξένωση του αφηγητή από το έθιμο της κουλούρας. Αρχικά,  είναι γεμάτος νοσταλγία. Όταν όμως η απουσία του από το οικείο περιβάλλον παρατείνεται ο αφηγητής αδιαφορεί για το έθιμο
    ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΙΣΗ: Για να επιβεβαιώσει ο αφηγητής το συμπέρασμά του πως « κάθε πράγμα ταιριάζει στον τόπο του» , παραλληλίζει την κουλούρα με το μέλανα ζωμό των Σπαρτιατών που οι Σπαρτιάτες τον είχαν για το καλύτερο φαγητό του κόσμου. Και αυτό, επειδή απλώς ήταν Σπαρτιάτες, ζούσαν στη Σπάρτη και ήταν συναισθηματικά δεμένοι με τις συνήθειες του τόπου τους
    Η απέχθεια του Διονυσίου παραλληλίζεται με τη δική του απογοήτευση όταν μετά από χρόνια δοκίμασε την κουλούρα.
Ζάκυνθος
ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ   ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ   ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
Από το 1896 ο Γρηγόριος Ξενόπουλος ανέλαβε το µεγαλύτερο µέρος της έκδοσης του µακροβιότερου και γνωστότερου περιοδικού για παιδιά Η ∆ιάπλασις των παίδων, κατά τη δεύτερη περίοδο κυκλοφορίας του. Από τότε η πενηντάχρονη ενασχόληση του µε το περιοδικό λειτούργησε σε µεγάλο βαθµό ως δηµιουργική πρόκληση για το συγγραφέα, ο οποίος ανανέωσε την ύλη και εµπλούτισε το περιοδικό µε νέες στήλες, µε πιο αντιπροσωπευτική τη µόνιµη στήλη «Αθηναϊκές επιστολές[1]» που έγραφε ο ίδιος µε την υπογραφή «Σας ασπάζοµαι, Φαίδων». Οι επιστολές αυτές αποτελούσαν ένα πρωτότυπο είδος χρονογραφήµατος[2]-σχολίου για παιδιά και νέους, µε προσωπικό ύφος και µε ιδιαίτερα αφηγηµατικά χαρακτηριστικά.
Το επιστολικό ύφος του Ξενόπουλου έχει σε µεγάλο βαθµό λογοτεχνικό χαρακτήρα. Ο επικοινωνιακός του λόγος διακρίνεται για τη γλωσσική απλότητα (αν και χρονολογείται το έτος 1925), τον κουβεντιαστό τόνο, τη συναισθηµατική αµεσότητα, τον αστείο χαρακτήρα.
Το κείμενο παρουσιάζει έντονα λαογραφικά χαρακτηριστικά  και αναφορές σε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ελληνικής θρησκευτικής παράδοσης (χριστουγεννιάτικα έθιμα), σε συνδυασµό µε τις συνήθειες της παραδοσιακής οικογένειας του περασμένου αιώνα.
Από την άλλη µπορεί να εξεταστεί η συναισθηµατική σχέση που διαµορφώνει κάθε εποχή το άτοµο µε τον τόπο, τους κοινωνικούς θεσµούς, τα πρόσωπα του περιβάλλοντός του, παράγοντες οι οποίοι δεν είναι στατικοί,εξελίσσονται σε όλη τη διάρκεια της ζωής του και επηρεάζουν σηµαντικά την προσωπικότητα του ατόµου αλλά και την ευρύτερη φυσιογνωµία ενός κοινωνικού συνόλου. Το προηγούμενο το αντιλαμβανόμαστε καλύτερα όταν το συσχετίσουμε με τα φαινόµενα της εσωτερικής µετανάστευσης και του αστικού τρόπου ζωής, τα οποία, αν και την εποχή του Ξενόπουλου είχαν ακόµη µικρές διαστάσεις, συνέβαλαν σηµαντικά στη συνέχεια στην αλλαγή των ηθών, στην εγκατάλειψη της παράδοσης, στη συναισθηµατική αποξένωση και στην κοινωνική αλλοτρίωση των ανθρώπων.
Ζακυνθινή κουλούρα
Ο Ξενόπουλος, συναισθηματικά αποξενωμένος από τον τόπο του (αφού πλέον ζεί για πολλά χρόνια μακριά από τη Ζάκυνθο) και τα πατροπαράδοτα έθιμα και κοινωνικά αλλοτριωμένος, (ζει σ΄ ένα μεγάλο αστικό κέντρο επειδή εκεί βρήκε εργασία) οδηγείται στη ρεαλιστική διαπίστωση ότι κάθε πράμα ταιριάζειστον τόπο τον και επομένως, για να προτιμάει κανείς τη ζακυνθινή κουλούρα,πρέπει να 'ναι Ζακυθινός και να μένει στη Ζάκυθο. Συνειδητοποίησε λοιπόν ότι ο ρόλος της νοσταλγίας είναι καθοριστικός για την ωραιοποίηση των καταστάσεων και ότι το συναίσθημα είναι αυτό που μπορεί να οδηγήσεισε υποκειμενικές εξιδανικεύσεις[3]. Και για να ενισχύσει αυτή την άποψη, παραλληλίζει την κουλούρα με το μέλανα ζωμό των Σπαρτιατών επιστρατεύοντας μάλιστα και ένα σχετικό «ιστορικό ανέκδοτο». Το μέλανα ζωμό λοιπόν οι Σπαρτιάτες τον είχαν για το καλύτερο φαγητό του κόσμου. Και αυτό, επειδή απλώς ήταν Σπαρτιάτες, ζούσαν στη Σπάρτη και ήταν συναισθηματικά δεμένοι με τις συνήθειες του τόπου τους» Ο δε μέλανας ζωμός ήταν γι' αυτούς ό,τι και η ζακυνθινή κουλούρα για τους Ζακυνθινούς: η παράδοση τους, η ιστορία τους, η ταυτότητα τους. Και αν ένας Σπαρτιάτης, έχοντας εγκλιματιστεί στον πολιτισμό ενός άλλου τόπου, επέστρεφε στην πατρίδα του ύστερα από πολύχρονη απουσία και ξαναδοκίμαζε μέλανα ζωμό, είναι πιθανό ότι θα εκφραζόταν αρνητικά γι’αυτόν.





[1] Επιστολή (με την καθημερινή σημασία της λέξης: «γράμμα») είναι ένα κείμενο με ιδιωτικό ή προσωπικό χαρακτήρα, που το γράφει κάποιος (ο αποστολέας) και το στέλνει με κάποια ειδική υπηρεσία σε έναν ή σε περισσότερους παραλήπτες, στους οποίους δίνει κάποιες πληροφορίες, οδηγίες, ευχές κτλ. Η επιστολή αποτελείται από κάποια μέρη, που είναι: η ημερομηνία, η προσφώνηση, το κύριο σώμα της και η επιφώνηση μαζί με το όνομα του αποστολέα (τα μέρη αυτά είναι ευδιάκριτα και στην επιστολή του σχολικού βιβλίου).
[2] Το χρονογράφημα είναι ένα είδος του πεζού λόγου που στην Ελλάδα καλλιεργήθηκε κυρίως από τις στήλες του ημερήσιου τύπου. Στα μεταπολεμικά π.χ. χρόνια, οι μεγάλες ημερήσιες αθηναϊκές εφημερίδες είχαν καθιερώσει μόνιμες στήλες καθημερινού χρονογραφήματος. Στην εφημερίδα Τα Νέα έγραφε ο Δημήτρης Ψαθάς, στην εφημερίδα Το Βήμα ο Π. Παλαιολόγος και στην εφημερίδα Η Καθημερινή η Ελένη Βλάχου.
Το χρονογράφημα είναι ένα ιδιότυπο (με το δικό του ξεχωριστό τύπο) δημοσιογραφικό κείμενο με δοκιμιακό χαρακτήρα και με λογοτεχνική χροιά, που σχολιάζει επίκαιρα πολιτικά, πολιτιστικά και κοινωνικά θέματα με ανάλαφρο και εύθυμο τρόπο. Είναι πάντα σύντομο και τα θέματα του τα αντλεί από την τρέχουσα κοινωνική και πολιτική καθημερινότητα. Ασχολείται, δηλαδή, και σχολιάζει θέματα της άμεσης επικαιρότητας. Αυτός, ακριβώς, ο επικαιρικός χαρακτήρας καθιστά το χρονογράφημα ένα είδος εφήμερης «λογοτεχνικής» γραφής, που δεν έχει διαρκές αναγνωστικό ενδιαφέρον. Πάντως, το χρονογράφημα, δεν παύει να αποτυπώνει έντονα και χαρακτηριστικά το ιδιαίτερο χρώμα της εποχής του.
Το χρονογράφημα δε μπορεί να θεωρηθεί εύκολο είδος λόγου. Προϋποθέτει από το συγγραφέα του το χάρισμα της συντομίας και της περιεκτικότητας και παράλληλα απαιτεί αμεσότητα, ευθυβολία και ποιότητα λόγου η οποία αναλύεται σε άμεση και άνετη ανάγνωση
[Το δοκίμιο είναι ένα ιδιότυπο γραμματειακό είδος, που βρίσκεται ανάμεσα στα καθαρώς λογοτεχνικά κείμενα και στις σύντομες μελέτες. Σ' αυτό ο συγγραφέας πραγματεύεται συνήθως ένα θέμα (κοινωνικό, φιλοσοφικό, επιστημονικό κτλ.), που το εξετάζει στις πιο βασικές του πλευρές, εκφράζοντας τις προσωπικές του θέσεις.]
Ας παίξουμε με τον Ξενόπουλο!
δικτυογραφία http: //filologikagymnasium.blogspot.gr/2012/12/1867-1951.htmlhttp: //blogs.sch.gr/skourti/2014/12/17/%CE%BA%CE%AC%CF%80 % ΕΚ% BF% ΕΚ% B9% ΕΚ% B1% CF CF 87 %%% 81% B9% ΕΚ %% CF 83% CF 84% ΕΚ %% BF% CF% 8D% ΕΚ %% ΕΚ% Β3 Β5% CE% BD% ΕΚ% BD% ΕΚ% B1% ΕΚ% B3% CF% 81-% ΕΚ% BE% ΕΚ% B5% ΕΚ% BD% CF% 8C% CF% 80% ΕΚ% BF% CF% 85% CE% BB% CE% BF% CF% 85 /


Γλυκό του κουταλιού

  Γλυκό του κουταλιού           Μεγάλο μέρος της ποίησης του Κύπριου ποιητή Κυριάκου Χαραλαμπίδη απηχεί το ιστορικό γεγονός της τουρκικής ει...